Bu soruya cevap arıyorum, ama tabi ki tüm cevaplarım sorgulanabilir…

İnsan beyninin, gelişimine tanıklık edelim; bunu çok da bilimsel esaslar üzerinden yapmayalım (laf aramızda! haddimizi aşmayalım).

Evella sağ elinizi, alnınıza götürün, başparmağınız dik durduğunda avucunuzun içinde kalan alın çizgileri bölgesinden, kafatasına geriye doğru oluşmuş, yaklaşık 10-20 cm’lik bölgeye doğru, elinizle tarar gibi ilerleyin, burası bizim için çok önemlidir.

Burası, Yüksek Kavramsal Fonksiyonların (Prefrontal cortex) oluştuğu bölgedir. Geçtiğimiz elli milyon yılda, beyindeki bu bölge, insanlarda %30, şempanzelerde %17, maymunlarda %11,5 büyümüştür. (1)

Bunları neden mi anlattım?

» Yazının devamı

Çevreyi algılamak, anlamak ve doğru yapmak, karabasanlar içinde bunalmamak, kim istemez?

Çevreyi algılama ve yargılama bilincimiz, çoğunluklu olarak karşı tarafın “davranışlarına” dayanır, kendimizi “niyetlerimizle” değerlendirirken.

Kimliğimizi oluşturan, karakter ve davranışlar bütünü, toplumsal değer yargıları içinde sarılıp sarmalanır, kundaklanır, hem de sıkı sıkı. Bizim memlekette, aslı Arapça olan “ayıb” ile, aslı Farsça olan “günah” arasında sıkışan bir halkla iç içe yaşanır.

Bunu söyleme, bunu yapma “ayıp”, bunu deme, bunu etme “günah.”

Ayıp ve günahlar, tuğlalar olur, birer birer örülen bir duvarda…

» Yazının devamı

Her insanın bir hayali vardır. Bunların kimi büyük, kimi küçüktür. Kimi ise kolaylıkla ulaşılabilir, kimi ise kurulan hayal kadar, bu hayale ulaşılması da güçtür.

Benim hayalim büyüklüğünü ya da küçüklüğünü bilemem ama, Budizm’i yerinde tanımak ve kitaplardan öğrendiklerimi yerinde görmekti. Bir de yoğun iş temposundan kaçmanın verdiği haz buna eklenince, kültür gezisinin tadı bir kat daha arttı.

Yoğun bir yolculuktan sonra Nepal‘in başkenti Katmandu‘ya ulaştığımız gün bir bayram günüydü. İnsanlar tanrılarına adak adamak için kilometrelerce kurdukta beklemekteydiler. Kuyruk hiç ilerlemiyordu. Ama insanların elinde keçi, horoz, tavuk ve çiçeklerle kilometrelerce uzaktaki adak yerine gelebilmek için bekliyorlardı.

Bizim kültürümüzde beklemek zor ve sıkıcı bir olgudur.

» Yazının devamı

Liverpool – Galatasaray maçı, tribün şişme şampiyonlar ligi kupaları ile dolu, eline alan sallıyor. Aklıma ilk gelen UEFA’yı aldığımızda nasıl zevkini doyasıya yaşayamamak oldu. Galatasaray Store’larda aradan yıllar geçtikten sonra satılan kalitesiz tahta kupalar.

Taraftarlık, zevk unsurunun tüketilen ürün ya da alınan servisin doruk noktasına ulaştığı bir kavram. Futbol bir şov ve bu yüzden takımdaki görev adamı tabir edilen isimler forma sattırmaz, şovu yapan veya golü attıran sattırır.

Gladyatör filmindeki gibi, Roma’yı kazanmak istiyorsan Kolesyum’da seyirciye oynayacaksın.

» Yazının devamı

Lütfen, liderlerle hatipleri karıştırmayın, lütfen…

Bilir misiniz? İnsanı en çok harekete geçiren duygunun “korku” olduğunu. Benim ülkemde, korkakların sayısı artıyor. Her yıl, her ay, her gün, her saat…

Elde ettiği refahın gitmesinden korkan bir “sürü” ile çevrili etrafım, “elden ne gelir ki” cümlesini boynuna asıp da gezenlerle kuşatılmışım.

Özgürlük adı altında, inanç adı altında, kara cahil bakışlar arasında, ışık olup aydınlatmaya çalışanlara tutunarak yolumu arıyorum.

» Yazının devamı

“Hayatımız değerlidir”, “aldığımız her nefes için mutlu olabilmeliyiz” ve bunun gibi lafları çok duyar, çok söyler ama nedense bunların çok nadir farkında oluruz. Çünkü elbette insan doğasına aykırıdır sürekli mutlu olmak ve gülümsemek.

Her zaman sinirli, stresli olmak gibi her zaman mutlu olmak da çok insani değildir belki de.

Ancak üzgün, kederli, öfkeli bile olsa insan, gülemese bile o anda, içinde genel bir huzur ve umut besleyebilir hayata karşı ve işte bu “insancadır”; kimilerinin dediği gibi de imkânsız değildir.

» Yazının devamı

Teröristlerin Ortadoğu’dan Amerikan limanına sızdırdıkları nükleer bomba ve patlama sonrasında yaşananlar bir filme aktarılmıştı;

Filmin adı “The Sum Of All Fears.”

Ben Affleck ve Morgan Freeman başrolleri paylaştı. Filmin sonu etkileyici. Ve bu etkileyici son Damascus’da yani Suriye’nin başkenti Şam’da yaşanıyor.

» Yazının devamı

Fikir Atölyesi’nde yarından itibaren yeni bir bölüm açıyoruz: Konuk Yazarlar.

Fikir ve düşünceleriyle renkli, yaşadıkları hayatlarıyla keyifli, öğretirken öğrenmekten keyif alan, “almak”tan çok “vermek”ten haz eden yazarlar… Tanıdığım, davetimi kırmayıp kabul eden dostlarımdan hepsi. Ortak bir özellikleri var: Burada yazdıkları yazılar, başka yerlerde olmayacak. Fikir Atölyesi’ne özgün olacak paylaşımları.

Konuk yazarlarımızın yazdıklarıyla aynı fikirde olmayabilirim her zaman. Hür iradeleri ile kişisel görüşlerini yansıtacaklar… Varsa benim de söyleyecek bir şeylerim, yorumlarımla katkı sağlamaya çalışacağım bu fikir zenginliğine.

Benim yazılarım ise, aynen devam…

Sağ taraftaki “Konuk Yazar” kategorisine tıkladığınızda açılan ufak pencerede yazarlarımızın isimlerini göreceksiniz. O isimlere tıkladığınızda da yazdıkları yazılar çıkacak karşınıza. Yazılarının solundaki yazar ismine tıkladığınızda ise o yazar hakkında bilgi sahibi olabileceğimiz bir “kimdir” yazısına gidecek sayfa. Doğal olarak her yazı önce ana sayfamızda alacak yerini.

Umarım keyif alırsınız bu yeni bölümümüzden. Yarın yayındalar.