- Aşk yazarı değil; ilişkiler yazarı.
- Spor yorumcusu değil; futbol yorumcusu.
- Sosyal değil; asosyal.
- Komik değil; melankolik.
- Polyanacı değil, sosyolog.
- Kaplan değil; kedi.
- ‘Baba’ değil; mütevazi.
- Muhalif değil: yaşamdan taraf.
- Herşey hafif; sevmek ağır.
- Yanlışlarla kazanmak değil; doğrularla kaybetmek.
- Bir ses gelseydi değil; sese kulak verseydik.
- Dindar değil; şükür eden.
- Akıl birliği değil; akılların birliği.

“Farklı düşünme, yaratıcı düşünce, yaratıcı tasarım.”
İşte Apple Macintoch ve iPod’un yaratıcısı Steven Paul Jobs‘un başarısındaki anahtar kavramlar.
“Liderle takipciyi birbirinden ayıran en önemli özellik yenilikçiliktir (innovation)” diyor Jobs.
Yakalandığı kanserden dolayı ölümle burun buruna gelince “Her gününü, hayatının son günüymüş gibi yaşarsan, günün birinde haklı çıkarsın” deyişini yaşamının da parolası yapmış.
Steve Jobs “Aç kal, budala kal” diyor [...]

Hayaller zor ama yapılabilen şeyler olunca hayata anlam ve motivasyon katıyor. Amaçsızca yaşamak, “vakit öldürmek”, herkesle aynı şeyleri yapıyor olmak 28 yaşındaki Barış için değil.

En büyük hayali, yaşamının da amacı haline gelince vermiş kararını: “Gidiyorum çok uzaklara; dünyayı kendi gözlerimle keşf etmeye.”
Barış Akkiriş 7 aydır tek başına yollarda…

Quant kullanıcı adıyla 6 binin üzerinde yazısıyla Ekşi Sözlük’ün 4.nesil yazarlarından, ömrü henüz 6 ay olmasına rağmen ayda 15 bin ziyaretçi çeken Anafikir.com‘un sahibi Selim Yörük 20 Soruluk Söyleşiler‘de yeni konuğumuz.

20 Soruluk Söyleşiler‘de ilk konuğumuz gazeteci Yiğiter Uluğ.
1962′de Bursa’da doğup, İzmir’de büyüyüp, İstanbul’da gazetecilik yapan Yiğiter biraz kararsız, (kendi ifadesiyle) biraz maymun iştahlı, çokça da Yay burcundan olsa gerek, üniversite eğitimine İstanbul Üniversitesi Dişhekimliği Fakültesi’nde başlamasına rağmen Boğaziçi Üniversitesi Sosyoloji’yi bitirmiş.

Çocuklar durmaksızın soru sorarlar demiştik bir yazımızda; rakamlar elimize ulaştı!: 4 yaşındaki bir çocuğun bir günde sorduğu ortalama soru sayısı: 437.
İlgili ilgisiz ne kadar çok bilirsek, meraklı olursak kısaca; öğrenmenin de dayanılmaz bir keyfi içinde buluyoruz kendimizi.
Hele bazı şeyleri öğrenmek biraz da şaşırtıyorsa:

Geçenlerde İstanbul Bağımsız Filmler Festivali’nde (!f) 6 kısa metrajlıdan oluşan bir film izlemiştim. Bunlardan bir tanesinde adamın teki yoldan çevirdiği insanlara şu soruyu soruyordu:
“Herhangi birinin en favori insanı mısın?”
Film bittiğinde bu soruyu yanımdaki arkadaşlarıma sormamak için kendimi zor tutuyordum. Sonra düşündükçe aslında insanlara başka şeyler de sormak istediğimi fark ettim.
En yakın arkadaşım beni (yapmam ama) [...]

Bilirsiniz; çocuklar hep “neden” sorusu sorarlar;

Arabaların neden 4 tekeri var?
Peki o zaman bisikletler neden 2 tekerlekli?
Uçaklar kanat çırpmadan nasıl uçuyor?
Baba ceketin kahverengi ise kahve ne renk?
…

Üretim “çalışma” gerektirir, “öğrenme” gerektirir, “yorar”.
Yaratıcılık zordur çünkü düşünmek zor iştir.
Düşünmemek varken neden düşüneyim ki!?
Kopya çekmek varken neden ben yaratayım ki?

Türkiye’de kulüp yöneticilerinin “koltuklar boş kalıyor, taraftarlarımızı maça bekliyoruz” veya “forma satışlarımız çok düşük” demeçleri çok ilgimi çekiyor;
“N’olur gelin, n’olur satın alın!”
Diğer bir değişle; “bugüne kadarki icraatlarımızın sonucu olarak kendi takımıma ve yarattığımız marka değerine çok da fazla inanmıyorum; lütfen siz yine de bizi destekleyin.”
Bir itiraf, bir yalvarış!