İşte gına getiren bu sevimsiz reklamlar yüzünden ve daha da önemlisi internette fazlası varken artık televizyon neden seyredilsin ki? Hiç televizyonun açılmadığı evler var artık. Daha da radikali, televizyonun var olmadığı evler olmaya başladı. Çok ihtiyaç olursa internette bulunuyor nasıl olsa.

Benim de günlerce televizyonu açmadığım oluyor. Hiç bir eksikliğini de hissetmeden üstelik.

Gelecek önemli değişimlere ve yeniliklere gebe. Ucu göründü de.

Apple’ın geçen sene çıkan ürünlerinden biri Apple TV ve benzeri diğer platformlar televizyon izleme alışkanlıklarımızı ve reklamcıların iş yapış şeklini temelden değiştirecek gibi duruyor.

Televizyonunuza bağladığınız ufak bir kutu ile dünyaya bağlanıyorsunuz, tıpkı internette olduğu gibi. Oturduğunuz rahat koltuğunuzdan dilediğiniz filmi, diziyi veya bir programı [reklamlarla bölünmeden] dilediğiniz zaman seyretme şansınız var.

Yasaklı olmadığı! zamanlarda YouTube videoları veya Flickr resimlerinizi televizyon ekranına taşıyabiliyorsunuz, podcast’leri dinleyebiliyorsunuz. Yüksek veya standart çözünürlükte; kutu sizin için dilediklerinizi internetten indirip hafızasına alıyor.

Film ve dizilerin bazıları ücretli, bazıları değil. [Başka bir değişle film izlemek için DVD kiralama dükkanlarına gitmek de artık gelecekte tarih oluyor ve o sektör bitiyor.]

Bu kutu aynı zamanda kablosuz bağlantı ile kendi bilgisayarınızdaki [iTunes aracılığı ile] tüm müzik, resim, film arşivinizi de televizyonunuzdan size izleme şansı veriyor.

[iTunes Store hesabı henüz Türkiye'den açılamadığı için, Apple TV'yi edinmek film kiralama imkanını kullanmak için yeterli değil, geçerli bir ülkeden hesap edinmek gerekli öncelikle. Bakalım Apple bizi üçüncü dünya ülkesi olarak görmekten ne zaman vazgeçecek?]

[Apple TV'nin ürün özellikleri hakkında ciddi eleştirileri olanlar da var. Biz konuya sadece reklam dünyasına etkisi açısından bakıyoruz.]

Bu arada Digitürk‘ün HD yayınları alabilen yeni kutusu programlama ve kayıt etme özelliklerine sahip. Zaten çok uzun süredir (ellerindeki kısıtlı seçeneklerden) film satın alma imkanı vardı. Yakında Dsmart da ilave özelikleri olan bir kutu çıkaracak. Bunu diğer üretici ve servis sağlayacıları takip edecektir mutlaka.

Esasında ben bu kutulara da karşıyım!

Neden yeni nesil televizyon üreticileri bu kutuların yaptıklarını “yaygın olarak” kendileri yapmaya başlamadılar? Televizyonun içine gömülü olarak.

Televizyonun zaten internet bağlantısı (ister kablolu, ister kablosuz) olmalı, seçeceğiniz servis sağlayıcılara (Apple TV veya Digitürk gibi) bağlanabilip, dilediğinizi indirip izleyebilmelisiniz. Gelişen teknoloji ve ucuzlayan data depolama maliyetleri ile bu çoktan yaygın olmalıydı.

Olmadıysa da olacak.

Bilgisayardan değil de rahat koltuğunuzda, arkadaş veya ailenizle ve daha büyük bir ekrana bakmak istediğinizde… Yani televizyon seyretmek istediğinizde!

Herkes dilediğini, dilediği zaman izleyebilmeli. Üstelik 8 dakikalık bitmek bilmeyen, seyirci ile dalga geçer gibi “az sonra” kandırmacaları olmadan.

Aynen internette olduğu gibi, neyi indirip izleyeceksem öncesinde ona gelen yorumları televizyondan okuyabilmek o kadar zor olmamalı. Veya canlı podcast’leri izlerken diğer kişilerle sohbet edebilmek. Veya bir müzik arşivi oluşturmak, bunu diğer izleyicilerle paylaşmak. Veya bir kamera ile kendi kanalımızı oluşturup yayın yapmak.

Hepsi televizyon üzerinde… İnternetle o kadar haşır neşir olmayıp televizyonu daha çok tercih edenler hep olacak çünkü.

Reklamcılar içinse artık “çekerim bir reklam filmi, yayınlatırım prime time’larda defalarca, her yayından da alırım komisyonumu” döneminin yerine, daha yaratıcı reklam uygulamalarını bulma ve reklam verenleri ikna etme zamanı.

Çok alıştılar tembelliğe =) Parayı veren de, harcayan da.

1989 yılından dan beri AGB‘nin ölçümlediği rating’lerin ne kadar sağlıklı olduğu tartışılsa da yıllarca, daha iyi bir alternatifi üretemedi bizim reklam ve medya sektörümüz. Belki de kimsenin işine gelmedi!

Size sormak istiyorum arkadaşlar, 2.500 hanede 3.682 people meter varmış. Hiç çevrenizde kimsenin televizyonunda (people meter) rating ölçer alet takılmış birini gördünüz mü, veya duydunuz mu?!

Bundan 2.5 yıl önce yazdığımız bir yazıda dile getirdiklerimizden bir bölümü tekrar etmekte fayda var:

“Ben artık daha az televizyon seyrediyorum. Hem de çok daha az.

Tercihlerimize saygı duyarak hayatımızı kolaylaştıran, zenginleştiren her markanın ise başımızın üzerinde yeri var.”

Hayal dünyamızı yönetmeye çalışanların kullandıkları yöntemlerin ‘işlevselliğinin,’ bizim tercihlerimize gösterdikleri samimi saygı oranında ‘arttığı’ bir döneme girdik artık.

Onların değil, bizim dilediklerimizin bize sunulması…
Onların değil, bizim konforumuzda…
Onların değil, bizim zamanımızda…

Türkiye’de bunu hayata geçirebilen markaların öncü, diğerlerinin ise ufaktan yok oldukları zamanlar çok uzak değil.

Bu da esasında, (özellikle şu an içinde olduğumuz ekonomik daralmanın olduğu dönemlerde daha da fazla) büyük düşünebilen cesaretli markalara kocaman fırsatlar sunmuyor mu?

Herkes en iyi, en yeni, en paranın karşılığını veren, en eğlenceli, en kaliteli, en büyük, en size yakışan, en en en…

Bu suni dayatmalar işe yarıyor olmalı ki; bizler etkilenmeye devam ediyoruz, onlar da ısrara…

Banner’lar izin verirse web’de dolaşabilir duruma geldik. Sinemada film için 30 dakika beklemeye alışkınız artık. Ekranda reklam arası program seyretmeye, radyoda bağırış çağırışların arasında müzik dinlemeye çalışıyoruz.

Bakalım rüyalarımıza reklam pompalamayı beceren teknolojiyi ne zaman bulacağız…

Markaların, dolayısıyla reklamcıların derdi aynı. Bizlerin önce beyninde ufacık da olsa bir yer etmek, sonra da (eğer becerebilirlerse) yüreğimize konuşarak beynimizdeki yerlerini yönetmek ve büyütmek.

Yani bizden bir parçayı almak, kendilerine mal etmek. [Yazarken kulağıma bile kötü geldi bu!]

Reklamlarda gördüklerimiz, duyduklarımız bizim hayal dünyamız oluyor. O şampuanı kullanınca güzel kadın, o kıyafeti giyince seksi erkek oluyoruz. Aynaya bakma sakın; benim kıyafetlerimi giy, reklamlarda gördüğün manken gibi olduğunu hayal et, yeter. Oldu!]

İşin ilginç yanı, sonradan aynalar da doğruyu söylemez oluyor. Beynimiz gördüğünü de yönetmeye başlıyor. Başka insanlar olmaya başlıyoruz. Reklamlar bizi biz olmayan kişiliklere sokuyor. [Çünkü birileri - gerçekte bizim ihtiyacımız olmayan - ürünlerini satacak, pazar payını büyütecek, para kazanacak...]

Onlar hepbir ağızdan “n’olur beni seç” diye yalvarırken, ben de ben olmaktan çıkıyorum!

Tıpkı Tyler Durden’in Fight Club’da dediği gibi:

“Bizler tüketiciyiz. Bizler bu saplantılı yaşam tarzının yan ürünleriyiz. Cinayet, suç, yoksulluk… böyle şeyler beni ilgilendirmiyor. Beni magazin dergileri, 500 kanallı tv, iç çamaşırımın üzerindeki isimler, roganie, viagra, olestra ilgilendiriyor.”

“Reklamlar bizi arabaların ve giysilerin peşine düşürdü; ihtiyacımız olmayan şeyleri satın alabilmek için nefret ettiğimiz işlerde çalışıyoruz.

Biz tarihin üvey evlatlarıyız. Hayatta ne hedefimiz var, ne de yerimiz. Biz ne bir Büyük Savaş yaşıyoruz, ne de Büyük Buhran. Bizim savaşımız ruh dünyamızda; bizim büyük buhranımız, kendi hayatlarımız.

Televizyonla büyütüldük ve bir gün hepimiz milyonerler, film yıldızları veya rock yıldızları olacağına inandırıldık. Ama olmayacağız ve bu gerçeği yavaş yavaş öğreniyoruz ve feci şekilde asabımız bozulmuş durumda.”

“Sen; yaptığın iş değilsin. Bankada kaç paran olduğu da değilsin. Kullandığın araba değilsin, cüzdanındakiler değilsin, sıçtığımın uniforması da değilsin. Sen bu dünyanın şarkı söyleyip dans eden zırvalığısın.”

“Sahip oldukların, sonunda sana sahip oluyor.”

Bunlar beni ben yapanlar değil. Olmamalı!

İşimiz zaten zor! Sürekli bir şeyleri seçmek durumunda kalıyoruz:

“Hayatı seç. Mesleğini seç. Kariyerini seç. Aileni seç. Kocaman sıçtığım bir televizyon seç. Otomatik çamaşır makinesini, arabanı, cd çalarını ve elektrikli konserve kutu açacağını seç. Sağlığını, düşük kollestrolü ve diş sigortanı seç. Sabit faizli mortgage ödeme planını seç. İlk evini seç. Arkadaşlarını seç. Rahat kıyafetlerini ve onlara uyan bavulunu seç. Sıçtığım farklı desenlerden yapılmış üç parçadan oluşan takım elbiseni seç. Bir pazar sabahı ne bok olduğunu düşünmeyi ve evde montaj yapmayı seç. Televizyonun karşısında koltuğunda oturup o salak programları seyrederken tıkınmayı seç. Sonunda da sefil bir evde yalnız başına çürüyüp gitmeyi ve yetiştirdiğin bencil gerzek veletlere yerini bırakırken, kendi altına etmeyi seç. Geleceğini seç. Hayatı seç.”

Neyi seçersek seçelim, öğrendiklerimizi yaşayabileceğimiz ikinci bir hayatı “seçme” şansımız ise olmayacak!

Başkalarının bize yakıştırdığı değil, kendi hayatımız. Şimdiden…

Yoksa bizler…

Hayal dünyamızı yönetmeye çalışanların dayattıkları seçimlerden ibaret miyiz?