Tıpkı SBS, ÖSS ve KPSS gibi aptal sınavların bizi esir aldığı gibi…

Başkalarının gözünde başarılı olma sevdasına; ihtiyacımız olmayan formülleri ezberliyor, nefret ettiğimiz dershanelere tıkışıyor, test kitaplarıyla sınanıyoruz. Okul hayatı bizim için artık yeni şeyler öğrenme ve dostluklar kurma hevesinden çıkıp, koyun olmayı öğrendiğimiz veya cv’de yazacağımız diploma sevdasına döndü.

Bizler tarihin üvey evlatlarıyız, hayatın sokak yerine internette veya kurslarda döndüğüne inandırıldık. Bizler ne büyük bir savaş yaşıyoruz, ne de büyük buhran. Bizim savaşımız ruh dünyamızda; bizim en büyük buhranımız kendi hayatlarımız.

Başkalarının bize uygun gördüğü hayat için büyütüldük ve bir gün hepimiz onların koyun güdülen dünyalarında önemli kahramanlar olacağına inandırıldık. Ama olmayacağız ve bu gerçeği yavaş yavaş öğreniyoruz ve feci şekilde asabımız bozulmuş durumda.

TayLan DurLen!
İsyan Kulübü, Çaycı.

Güncelleme (16 Haziran 2009, 19:45):

1960′larda Amerika’da Candid Camera isimli televizyon programından: “grup psikolojisi” :)

“Keşke sadece asansörle kısıtlı kalsa…”

Neyi formata sokar bir sistemle onu takip edersek, kendi koyduğumuz o kuralların esiri olmamız da kaçınılmaz olmuyor mu?

Neyse kalıplarımız, o kalıplardan çıkma “eğitilmiş kişiler!”

Zor iş bu eğitim konuları.

Üniversiteye hazırlık döneminde olup da huzurlu olan tek bir arkadaşım yok. Yarışmanın ötesinde farklı kaygılar… ÖSS sınav baskısı çok ağır. At yarışı örneği verilir ya hep; doğru. Katılan çok, bitiş çizgisini geçen çok az.

Yetersiz oldukları için mi o çizgiyi geçemiyorlar?

Hayır, çoğu start’ta kendilerine iyi bir yer alamadıklarından.

Elenenlerin içinde çok sayıda bu ülkeye, hatta dünyaya iyi bir şeyler bırakabilecek kapasitede kişiler var. Başlama çizgisinde o kadar çok adam var ki, sadece çıkışta kendilerine iyi bir yer alamamışlar, o kadar.

Ne demek peki çıkışta “iyi bir yer” alamamak? Veya alabilenler kim?

- Sınav uğruna sosyal hayattan daha fazla ödün verenler,

- Lise yıllarındaki ders notları [bir şekilde] daha iyi olanlar,

- Ezber yeteneği daha kuvvetli olanlar,

- Dershaneye gitme imkanı bulup, geçmiş yıllardaki sınav sorularını defalarca çözüp pratik yapanlar,

- Ailesinden “kazanamazsan dünyanın sonu olur, ailece rezil oluruz” tarzı baskıdan çok, “ne olursa olsun yanındayız” [samimi] desteğini alabilenler,

- Sınav öncesi dönemde sevgilisi ve ailesi ile arası iyi olanlar,

- Sağlığı yerinde olanlar,

- Sınav gecesi iyi bir uyku çekenler,

- O sabah ruh hali iyi olanlar,

- Sınav olacağı yere giderken yolda sorun ve stres yaşamayanlar,

- Sınav esnasında önlerine; görme, duyma, koklama, dokunma duyularından en az birine hitap edip, dikkat dağıtacak birileri [bu çok hoş bir sevgili adayı da olabilir, ön sıralarda dün gece kuru fasulye yemiş biri de!] çıkmayanlar…

- …

Bu kadar farklı konular bizim sınav başarımıza etki ettiğine göre, tabii ki herkesin şansı eşit olmayacak.

ÖSS sınavı için “salla onu, kazanamazsam da benim alternatif planlarım var” diyebilmek önemli bir beceri.

Geçenlerde bir önceki [Hiç Bitmeyen Söyleşi!] yazımıza Ali’den gelen şöyle bir soru var:

“daha once nefesinizi kesecek anlar yazisinda biraz bahsettiginiz Universitede ogretim gorevlisi olsaniz ogrencilerinize ilk tavsiyeniz ne olurdu ya da nasil bir hoca olurdunuz ya da olmak isterdiniz, merak ediyorum.”

Orada verdiğim cevap aynen şöyle:

“İlk önerim ‘üniversite yaşantınızın keyfini çıkarın’ olurdu. ‘Keyif’ de sizin için ne anlama geliyorsa.

İşte bunları söyleyen ve bir dönemi bile tamamlayamadan kovulan bir hoca olurdum herhalde Ali =)”

Diploma kaygısı…

Aman tanrım, ne büyük bir kaygı bu değil mi? Başkalarının bizim üzerimizde yarattığı baskı. Hangi okuldan, hangi bölümden, hangi dereceyle mezunsun?

Sana ne?

Benim kim olduğuma baksana… Düşünce şeklime, problemlere yaklaşım tarzıma, çözüm bulma yöntemlerime, iletişim yeteneğime, tutkularıma, geleceği nasıl gördüğüme…

Olmaz, bunlar kağıt üzerinde para etmez.

Kendini sağlama almak için, seni işe alacak yönetici veya insan kaynakları elemanının eline “sağlam done” gerek… “Ama müdürüm, daha önce bunu bunu yapmış, referansları şu kadar kuvvetli” diyebilmesi gerek onun bir üstüne.. Yoksa [diğer türlü] sabahları sıcak çay kahve servisi gören koltuğu girmez mi tehlikeye?

Neyse…

Bu konuyu uzatırız daha sonra da, benim asıl değinmek istediğim “eğitim sistemiydi” sanırım =)

Eğitim ve onun “sistemi…”

Koyun sürüsünden biri olmamak adına, gelin değiştirmek için birlikte öneri geliştirelim. Var mı sizin diyecekleriniz?

[Not: "Üniversitelerde "İş Hayatına Hazırlık" Dersi Neden Yok?" yazısına da bir ara göz atın isterseniz.]