yani bana “pardon, o kadar geldiniz ama kısmet işte olumsuz dönüyoruz” diyen biri bile olmadı :D

red almanızın kıymetini bilin, onu bulamayanlar da var:)

Sevgiler

Uğur hocanın dediği gibi reddedilmek sadece işte ve aşkta değil.. Bugün işte ve aşkta mutlu olan insanlar da farklı durumlarda farklı şekillerde reddedilmiyorlar mı?

Benim reddedilme hikayem ortaokula dayanıyor. 8 yıllık arkadaşım sevgilisini bana tercih ediyor. Ben o yıllar evime de pek yakın olan bir anadolu lisesini kafaya takmış duvarlara falan onun adını yazıyordum :) Sonuç bir süper lisede okumak oluyor. Belki istediğim lisede okuyamamıştım ama en iyi süper lisede okuma fırsatını yakalamıştım.

Sonra lisede bir çocuğu sevdim. Aynı zamanda bizim okulun websitesini yapmıştı, weble ilgiliydi. Ondan da red cevabı aldım. Benimkisi ayrı bi çocukluktu :)) Ama onun sayesinde web ve grafik konularına merak saldım. Şu anki kariyerime yön veren en büyük insandır kendisi :)

Üniversitede istatistik okudum ama aklım tasarım, dijital pazarlama gibi alanlardaydı. Etrafımda bunlarla ilgili kimse yoktu. Herkes “deli misin seda? bu kadar ağır bölümden mezun olup gidip başka alanda sıfırdan mı başlıcaksın?” dedi. En yakınlarım bile.. Ama dinlemedim. Kurslara gidip web ve grafik eğitimi aldım. Freelance çalışmaya başladım, çalıştığım hiçbir insandan kötü bir feedback almadım.

Ancak mezun olduktan sonra yaptığım iş başvurularında hep reddedildim.

Bu nedenle yükseği pazarlama iletişimi alanında yapmaya karar verdim. İlk başvurduğum Galatasaray üniversitesinin mülakatında “istatistik mezunusun, pazarlama iletişimi ne alaka?” gibi bir tepki aldım hocalardan. Çok istediğimi ve bu işi yapmak istediğimi defalarca söylesem de kabul edilmedim.

Ama sizin de dediğiniz gibi reddedildikçe güçleniyordum sanki.. Sömestr zamanı Bilgi’ye başvurdum ve hiç ummadığım bir şekilde içtenlikle karşılandım ve kabul edildim. Şimdi ise iyi ki reddedilmişim diyorum.

Kısacası bir eksi bir artının habercisidir.. Önemli olan o eksileri artıya dönüştürebilmek, her redden bir ders çıkarabilmektir :) İnanmadığınız sürece başaramazsınız.

Tekrar çok teşekkür ederim :))

Ben hayatında reddedilmeyen biri olduğuna inanmıyorum. Hepimiz yaşıyoruz, her gün… Ama sanırım bazı redleri toplum olmanın şartına bağlayarak görmezden geliyoruz. Bazı redleri ise, tahammülsüz red olarak kabul ediyoruz. Sinirleniyoruz, belki sert bir cisme çarpmışız gibi hissediyoruz, belki yemeden içmeden kesiliyoruz. Bu belkiler çoğaltılabilir. Kısacası bunlar insan olarak bizleri gerçekten hırpalıyor ve malesef çoğu zaman o konuya saplanıp kalıyoruz ve hayatın o konudan ibaret olduğunu sanıyoruz.

Geçmişimizde hepimiz bu dönemleri atlatmışızdır.Ama genellikle pek azımız bununla ilgili harekete geçmiştir. Ben bu tür durumlarda kendi kendime “Allahım bir mucize olsa da, bulunduğum durumdan kurtulabilsem” derdim. Ama harekete geçmezdim, çünkü nasıl harekete geçileceğini bilmezdim… Aradan biraz zaman geçince ve kafam başka konulara kaymaya başlayınca, biraz farklı kişilerle farklı konuları konuştukça bu sorunum nedense erir giderdi. Sorunumun kendiliğinden çözüldüğü hissine kapılırdım ya da sorun olarak niye kafama taktığım için gülerdim.

Ama uzun bir süreç aslında bu noktaya gelmek, gerçekten zaman alıyordu ve belki de hayatımın fırsatlarını bu sorunu düşünerek kaçırıyordum, sırf bu yüzden yüzlerce fırsatı kaçırmış olabilirim. Bilmiyorum belki binlerce fırsat.. İşte bunu hiçbir zaman öğrenemeyeceğim aslında. Çünkü o durumda insanın algıları kapanıyormuş gibi geliyor bana. Hatta algılarının tamamı değil, sadece iyi şeyleri duyan tarafları kapanıyor. Hep kötüyü duyarsın bu zamanlarda. “Siz aradığımız nitelikte bir personel değilsiniz…. Seninle olamam… Seni anlamıyorum…” gibi.

Aslında SAPLANIP KALMAMAK gerekli diye düşünüyorum. Gerçekten harekete geçmeli insan. Ve fırsatları kaçırmamalı, bu sizi mutlu edecek bir iş fırsatı olabilir ya da size değer verecek birini tanıma fırsatı ya da her neyse.. Bir mucize beklemektense mucizeyi kendimiz yaratmalıyız belki de.. Ve tahammülsüz red olarak kabul ettiğimiz şeyleri de yine toplum olmanın şartına bağlayarak kandırabiliriz kendimizi. Belki bu mücadeleyi daha da kolaylaştıracaktır..

Okurken, bizim Hasan’ın iş başvurularında yaşadıkları geldi aklıma. 2 yılın sonunda gittiği bir iş görüşmesinde, İK cıların “hangi pozisyonda çalışmak istersiniz” sorusuna verdiği cevabı hatırladıkça hala gülerim şu anda olduğu gibi:

Hasan: – Genel Müdür pozisyonuna talibim. İlk icraatım İK bölümünü lağvedip sizi işten kovmak olacak…