Küçücük çocukların bile gözlerindeki memnuniyetsizlik,
kendinden memnun olamayan yetişkinler,
yaş elliyi geçince oturup ölümü bekleyen yaşlılar,
iletişim çağında iletişemeyen birbirine uzaklaşan insanların çoğalması
ve daha bir sürü şey..
Sebepsiz sıkılan ve hep bi başını alıp uzaklara gidesi gelen insanlar..

Küçükken gelecek planları büyüyünce geçmiş pişmanlıkları olan insanlar birikti.. Neyi değiştirebilirim de hayatlarına bi parça pollyanna etkisi katabilirim derken bir şey yapamayacağımı anladım. İnsanların kendi kafalarını değiştirmeleri gerek:..

Yani başaramadığımızda suçu atacak biridir belki kader ama başarılı olunduğunda kaderden söz edilmez, kişi başarmıştır o yapmıştır tırnaklarıyla gelmiştir oraya; başaramadı mı :) KADER. o yüzden halen tartışılır dünyada insan kaderini değiştirebilir mi diye;

bunun cevabı herkes için farklıdır bazıları değiştirebilir bazıları değiştiremez, bazıları değiştirilemeyeceğine inandığından denemezler bile, bazısı da değiştirmek için kendini heba eder. Tek gerçek yaşamadan görülemeyeceği, bilinemeyeceği diye bilinir.

Hatta belki yaşamın son demlerinde geriye dönüp baktığında bile anlamaz insan hayatını kaderi değiştirerek mi yaşamış, yoksa yaşadığı onun kaderi miymiş!
koskoca bir sır bu tek ipucu da sanırım quantum fiziği ve işliyorsa tabi.

Bu tam bir güdülen koyun sürüsü olmamızdan mı kaynaklanıyor? çalarak aldatarak ya da el koyarak kendimizi bulamaz mıyız? aydınlanma sürecimizde bile genel geçer ahlak kuralları egemen olmuş…

Daha önceki bir yorumda neden bu başarı hikayeleri hep amerika’dan cıkıyor gibi bir yorum okudum. cevabı çok basit: Pazarlamayı amerikalılar icat etmiş de ondan :D

Sizin yazılarınızı beğeniyordum ama bu konuşmanız sanırım burada yazdıklarınızın, paylaştıklarınızın yavaş yavaş bir felsefe ye dönüşmeye başlamasının ilk sinyalleri..

Son yıllarda yeni felsefi akımlar pek gelişmiyor hala Descartesler, Lockelar hatta Aristolar’la geçiniyoruz…Umarım bu yaşadıklarınız ve ruhunuzda olanları toparlamayı başabilirsiniz..

Gelelim Reset işine, ben size bir soru sorayım:

Eğer kariyerinizde başkaları tarafından beğenilip el üstünde tutulduğunuz şanslı (küçümsemek anlamında değil yaşadığımız çağın bir yansıması olarak) dönemler olmasaydı bugün yapmaya çalıştığınız o Reset’lemeyi bırakın yapmayı, düşünmeniz bile mümkün olur muydu?

Bu çok önemli bir nokta bence çünkü herkesin sizin ki gibi başarılı bir kariyeri olmuyor ve bu durumda ölmek ile yaşamak arasında ki o yaşam dediğimiz fark kalmıyor. Sadece ölmeyi beklerken acı çekmemek için çırpınıyor insanlar. (asgari ücret almanın bile önemli olduğu bir yaşam çünki onu alamayan milyonlar var).

Düşünsenize siz başarı kıstaslarınızı ilk alanda karne vs. ikinci alanda title yazmıssınız, çoğunluk ise bu ikisinin ne olduğunu bile bilmeden yaşayıp ölüyor…

O tabloya bir de Şans yazmak lazım doğarken + ya da – çalışırken + ya da – gibi… Ne kadar iyi ya da kötü olduğumuz değil, ne kadar şanslı olduğumuzun önemli olduğu bir çağda yaşıyoruz artık sanki….

İnsanın kendini bulabilmesi için sanırım YALNIZ kalabilmesi gerek öncelikle…

…..Haklısınız. Face de o kadar grup vb. var ki; hepsine ulaşmak mümkün değil ayrıca ‘hipnoz’ u kullanmanın imkanı yok kaydırık kuyduruk bakıp geçersiniz ancak.

Bu katagoriyi gerçekten incelemek gerek…Hakan’ın sayesinde sanırım kaybettiğim şeyleri yeniden kazanacağım.

ben öle ünlülere yazarlara hayranlık duymam, severim dinlerim okurum ama galiba Tunç Kılıç’a hayran oldum:) söyleyecek kelime bulamıyorum bu kıvamda bi insan nasıl olur?