hikayelerden etkilenmek beğenmek kolaydır da gerçek hayatta acaba kaçımız arkadaşının yanına ne olursa olsun giden asker olabiliyoruz? kaçımız arkadaşımız dostumuz dediğimiz paylaştığımız insanlar için hayatımızı tehlikeye atabiliriz?

bu insanlara sahip olmak iyidir de acaba kaçımız o iyi, karşılık beklemeden, gerçekten gerçek dost olabiliyoruz bu çıkar dolu hayatta? ya da kaçımızın hayatımızı tehlikeye atabileceği dostu var?
………………………………………….
umarım herkesin en az bir tane vardır!

Ben yalnız mutluyum, böyle özgürüm, internet var kitaplar var, o var bu var gibi kendini kandırma cümlecikleriyle yalnızlığımızın üstünü örtmeye çalışıyoruz. İlginç olan bu konuda çok başarılıyız. Ama işin aslı birileriyle paylaşmadığımız sürece edindiğimiz bilginin ve kazanımların pek anlamı yok.

Bizi oyalayacak o kadar çok şey varkı, hayatta bize değer veren ve bizim değer verdiğimiz birisi olmadan yaşamanın ne kadar anlamsız olduğunu bile kavrayamıyoruz……

Güven dolu ve bol iletişimli günler dilerim.

Çok şanslıyım, benim seslenmeme gerek kalmadan yardımıma koşmayı akıl eden pek çok dostum var. 2006 yılında yaşadığım tepetaklak oluş maceramda, hemen imdadımıza koşan, oğluma ve bana içine düşürüldüğümüz perişan durumda evini, stüdyosunu, işyerini açan, her ihtiyacımız olduğunda yanı başımızda bulduğum bir çok dostum olduğunu gördüm. Sanırım karşılık beklemeden yaptıklarımız, hayat felsefesine dönüşen davranışlarımız sağlıyor bunu.

Herkese hep “iyi günlerini” paylaşacakları ve birlikte huzurla, bereketle yaşayacakları bol miktarda “kara gün dostu” diliyorum.