kendini kesfetme süreci yani burda anlatilan sürec kac yasindan itibaren baslar bilmiorum… fakat bende 7 yasindan itibaren baslamasi bana en agir gelen seylerden biriydi…

benligimi ararken ayni zamanda bu kadar erken yasda bu arayisin icine girmem en büyük zarari verdi galiba bana…

Öncelikle bir çocuğum olmadığı için annemin gözüyle bakmaya çalıştım bu yazılanlara. Hayır kesinlikle ne benden ne de kardeşimden böyle satırlar okumayacağını bilir.

- Ailemden çok kendim ve kardeşimi övmek olacak belki ama, biz hiç yalan söylemedik ailemize.
- Çok kızdık çok üzüldük olana bitene ve evet insan en yakınındakinden çıkarır hıncını, nazı geçene gösterir kötü yanlarını. Ancak farkındaydık ki onlar bizi her şekilde sevecekler diye bu kadar üstüne gidiyorduk ve af dilediğimizde hep bağışlanacaktık.
- Asla eğlencemizi esirgemedik aynı zamanda. Mutluluğumuzu da paylaştık, güncel şakalara birlikte gülmek için bilgisayar terimlerini öğrettik onlara. Ne geliyorsa içimizden onu, onlarla yaptık.
- Çekinmedik mesela. Elbette içimizde yaşadığımız o tatlı küçük dünyamıza sokmadık ebeveynlerimizi ama; “Bizim de böyle bir hayal dünyamız var, sizin eskiden olduğu gibi.” demeyi ihmal etmedik.
- Çocuk olduk, ergen oldum, yetişkinliğe doğru da gidiyorum. Onların her daim bir adım öte tecrübeleri olduğu gerçeğini hep kafamızın bir köşesinde (küçük harflerle de olsa :) ) kazılı tuttuk.
- Ben yaptığım en önemli adımın; asla kendimi bir erkek/kız olarak göstermeye çalışmadım. Önce insan olmak sözünü benimsedim. Özellikle ailemin gözünde bir erkek bir kız bir adam bir kadın değil, bir insan olduğumu belirttim her defasında.
- Bir diğer önemli konu da, ebeveynleri eğitmek gerçekten zor :)

Sağlıcakla kalın.

ne güzel bir yazı.
söylemek istediklerimin sadece bir kısmını okudum.
keşke bu yazıyı tesadüfen annem veya babam da okusa da biraz iyi yönde değişimler olsa…

Çünkü aynı sıkıntı, aynı düşünce yapısına aitsek çok yakın arkadaşımız olabiliyor değil mi? Ailemle yaşadığım o öğüt dönemleri genellikle eksik ve yanlıştı, tabii bence. Zaman geçtikçe, zamanın bana kattığı düşünce değişiyor, gelişiyor ve en önemlisi zaman bizimle büyüyor ama hiç ölmüyor.

Zamanda ilk insanla beraber çocuktu belki onla arkadaştı ama artık zaman bizden çok büyük biz sadece onun bize nefes aldıran noktalarını öğrenip ayak uydurabiliriz ya da birazcık daha fazlası, tecrübe nede olsa.. Zamanda ölümlü olsa; belki işte o zaman onun çocuklarıyla anlaşabiliriz..

tüm bu soruların özü de varoluş sebebini sorgulamandandır ki, ne mutlu sana bunu yapan ender insanlardansın. eğer herkes sorgulasaydı senin gibi nasıl dehşetengiz bir dünyada olurduk…

ezcümle, evet sevdim seni, sana da dediğim gibi farklı ve anarşik bir duruşun var, ve bu çok kıymetli bir şey…

insanın kendini keşfetme süreci kadar sancılı ama bir o kadar da keyiflisi yok bildiğin üzere, keyifli keşiflerine kaldırıyorum kadehimi.

bu her şeyi anlatıyor.

ÇOCUKLARIMIZIN İLGİYE, SEVGİYE, ŞEFKATE… ANNE-BABAYLA VAKİT GEÇİRECEKLERİ YAŞANMIŞLIKLARA İHTİYAÇLARI OLDUĞUNU UNUTMAYALIM!

Paylaşım için teşekkürler;)

Ben buradayken…
binlerce kişi geçmişti, ben bu yoldayken
kimisi ardına dahi bakmadan.
bazısı göz kırptı
bazısı hata dedi.
Fakat kimse sıvazlamadı sırtımı,
neden burada duruyorsun diye sormadı.
Her yer tutulmuştu da, burası boştu diyemedim.