Doğru “HİÇ”lik!…

Bir gün bile kalmak kafidir hapishane duvarları ardında… :))
Ana kapıdan girdiğiniz anda “HİÇ” olman için her şey uygulanıyor. Tunç hikayede yazmış o süreci.

Koğuşa gidene kadar ruhun “HİÇEDİLMİŞ” oluyor.
Koğuşa girdiğinde, başka “HİÇ”lerle tanışıyorsun…
Orada ne üniversiteliliğin işler, ne de hümanist ruhun!…
Sana acemiliğini hissettirmek için senden öncekiler show yapar ki sinesin iyice…
Aslında korkutmak değildir emelleri, korktuklarından oynanır orta oyunu…
Sonra, herkes kendi “HİÇ” edilişinin başlangıcında yaşanan komik hikayeler zincirinde nasıl buraya geldiğini anlatıyor…

En basitleri;

“Nasıl düştün buraya?”
- Mal beyanı yapmayı unutmuşum…” (Bu salak ben oluyorum)
-Ya sen?
- Kocamın arabası üstüme kayıtlı, birine vurup sakatlayıp kaçmış. Aylar sonra gıyapta mahkeme. Sonra geldiler araba üstüme diye beni aldırlar…” (Bi de safinaz saflığı var ki üstünde :( sorma gitsin).

-Sen niye burdasın teyze? (Beli bükük kurumuş, namazında niyazında, okuma yazma yok bir ihtiyarcık)
-Ben siçimde iki kağada barnak basmışım gızım. Seçime hile garuşdudun deyi aldula beni buraya.
-Cezan ne kadar?
-İki sene
-Çüşşşş!

Al sana en basitinden mapushane hikayeleri…
Hiçkimsenin diğerini kendinden ayıramadığı, yerlerde sürünen statüler…
Ne kadar basit olursa olsun, adalet önünde suçlusundur.
Koğuşundaki hırsız, katil ve nemenem suçları varsa diğerlerinden bir farkın yoktur.
Ve fark yaratacak çabalara girmek büyük salaklıktır.
Bu olumsuz hikayelerin %70i yaşadığımız toplumun sistematik olarak “HİÇ”likler ülkesi haline getirilişinden kaynaklı olduğunu gösteriyor…

Çıkarken!?…

Uzuuun ve sıkıntılı bir bekleyiş… Önce adın okunur, bir saat sonra almaya gelirler.
Birinci kapı: Koğuş, İkinci Kapı: Koğuş Hanı Kapısı. Koridor. Baş gardiyan odası. Koridor. XRay kapısı. Kabul Kapısı. Danışma. Emanet Teslim Odası. Bina kapısı. Jandarma kulübesi. Ve en sonunda meşhuuur Ana Kapı…
Nefesss! Derin bir Nefesss!…
Gece karanlığında da olsa gökyüzünü görebilmek!…
Dağın başı biryerdesin ama bütün korkularından arınmış bir HİÇ olarak dünyaya yeniden merhaba demek!…

Giriş ve çıkış arasında geçen süre ister 20 yıl olsun ister 1 gün. Bütün değerlerin değişmiş olarak çıkarsın oradan. Ailen, sevgilin, çocuğun, anan danan, arkadaşların, işin gücün, yaşam biçimin! Herşey ter-yüz olur.

Herkes anlamsız bir “çokşükür” savurur dilinden. Ve “sus bu konuyu hiçbir yerde açma, geçti gitti” derler… Saklanacak hiçbir şeyin yoktur aslında. Ama hapishaneye bir gün de girsen, toplumun gözünde SUÇLU bir HİÇsindir.
:)))

ne acayip bir duygudur bilemezsiniz, suçsuzken birilerinin sana suçlu demesi, suçsuz olduğuna herkesin inanması, emmiyet mensupları dahil hiç bir şey yapamaman… bir zaman sonrada kendi kendini yargılamaya başlıyorsun acaba ben neyin cezasını çekiyorum. şüphesiz ki buluyorsun da…

bu düşünceler de insanoğlunun hayata tutunma isteklerinden birisi olsa gerek, içinde olduğu durumu kabullenme arzusu.

saygılarımla,
hasan uz

bir de çıktıktan sonrası olur. aynı şeyleri dışardakilere de anlatamazsın, olayın bir de o yüzü var.
hani şairin dediği gibi;
“nerden baksan tutarsızlık.”

Düşüncelerimizle yok edilmeye çalışıldığımız bir ülkedeyiz.. Diğerleri düşünceleri ile ilerlerken…

Bir suçum ya da kuşkum bulunmadığından, 24 saat dolmadan, tutuklanmadan serbest bırakıldım ki, yaşarken 20 gün mü, 20 yıl mı sürecek bilmediğimden herhalde, bu süre zarfında tırnak içinde yazdığın tüm duyguları yaşadım.

Sonrasında duyduğum herkesin başına gelebilir tesellileri teselli olmadı bana. O kadar sıradan ya da normal değil. Olmasın da zaten.

Geçmiş olsun, dilerim yargı süreci de bir an evvel tamamlanır, sevgiler..