uzunca zamandır büyük bir zevkle sitenizi güzel yazılarınızı takip ediyorum ve hemen her yazınızın sonunda kendimden birşeyler buluyorum. ancak bu sefer yorum yapma isteğimi ve hevesimi çok can alıcı, aynı zamanda kendimi müzdarip hissettiğim bir konuyla açığa çıkarttınız itiraf etmem gerekiyor.

öyle ya da böyle her kişilik, her işyeri, her şehir, her yaşanan olay (iyi ya da kötü) bir takım şeyleri getirdiği gibi bir takım şeyleride götürmekde bu kaçınılmaz bir gerçektir. ancak insanın kendi yaklaşımı ve bakış açısıdır olaylara yol gösteren. eğer yaşanan üzücü ve kırıcı olay karşısında; yakınıp üzülüp kabuğuna çekilmeyi seçersen: kendine yaparsın. kimsenin seni anlamasını teselli etmesini beklemeyeceksin. yok dersen ki böyle bir olay yaşadım bu da bana yeni bir bakış açısı kattı o zaman hayatı kendine zehir etmeden dim dik bir şekilde yola devam edersin.

ben de 12 yıllık çalışma hayatı içerisindeyim. ilk girdiğim firmamda 9 yıl kadar emek verdim, şu an ikinci firmamdayım ve devam etmekteyim. bu emeklerim ve çalışmalarım sonrasında hem iş hem özel yaşantımla kısacası hayatla ilgili bu bilgileri yaşayarak edinmiş bulunmaktayım. sitedeki arkadaşlarla paylaşmak istedim. yazınızın konusu da öyle bir anda ve dönemde çıktı ki karşıma mutlaka yazmalıyım dedim.

işyeri sahibi arkadaşlar varsa ve sözlerim karşısında üzerlerine alınırlarsa lütfen kusura bakmasınlar. şu gerçeği söylemeden geçemeyeceğim evliliğe hazırlanan bir aday olarak. özel sektörde çalışan elemanlar evli ve bekar olarak farklı kefeye konulmaktadırlar:

1- evli olanlar: ev geçindirmek zorunda olduklarından dolayı bir adım öndedirler bekarlara nazaran (maaş konusunda)
2- bekar olanlar: ev geçindirme gibi sorumlulukları olmadığından dolayı maaşları bu çerçevede belirlenir vede daha düşüktür.

yani insan olarak değil de medeni durumunuz göz önüne alınarak değerleme yapılır. ama şunu belitmem gerekiyor tabiki maaşıma yansıması açısından evlilik kararı almadım, aşkın ne zaman ve nerede karşınıza çıkacağını bilemezsiniz.

az maaş çok iş mantığı: bu o kadar ileri derecede yer etmiş durumdaki iş verenlerin beyinlerinde, yani 7/24 iş yerinizde vakit geçirseniz ses çıkarmazlar (hatta böyle hareket edilmesini beklerler) peki benim sorumluluklarım karşısında iş yerime motivasyonum nerede? dört elle işlerime sarılmamı sağlıyor musunuz ki, yüksek performans görme peşindesiniz? diye sormadan geçemiyorum malesef.

anladığınız üzere 12 yıllık iş hayatım sonunda bir hayli dolmuş durumdayım, artık emekli olmak istediğimin farkına vardım:) eski çalışma hevesim ve isteğim kalmadı malesef :( çıkış saatini iple çekiyorum, fazladan geçen 1 dk. bile çok canımı sıkıyor)

umarım paylaşımım bir nebze de olsa yol gösterici olur.
iyi, mutlu ve sağlıklı günler…

İkinç: Öyle firmalar giderek geride kalacak ve birbiri ardına batarak dinazorlar (ve ABD’nin eski çelik devleri) gibi yok olup gidecek (amin)

Sadece gençlere yönelik olarak arada bir bakılması tavsiyesine de katılmıyorum. arada bir iş-hayat döngüsünde, her yaştan insanın dönüp bakması, birkaç bişey ekleyip çıkarabileceği bir metin var ortada…

Bu başarılı eser, okuyanı karamsarlığa sürüklemektense, kişinin kendini sürekli motive etmesi gerekliliği ve gerçeği göstermesi açısından fayda sağlamalı. Yani, hayat engeller ve sorularla dolu, önemli olan bunları aşma-çözme gayreti, üretmenin verdiği keyif ve faydalı olabilmenin getirdiği huzur. İster kendi işini yap, istersen kurumsal düttürünün bir parçası ol, farketmez… O yüzden yazıdan salt karamsarlık çıkarıp, ulen batsın bu dünya moduna geçilmemesi ısrarla tavsiye olunur. :)

ezcümle; tebrikler…