izmir’in sıcak bir öğleden sonrası parka gittik. ben oynatıyorum. orada birkaç boyacı çocuk var. işten sıkılıp oyuna vermişler kendilerini. kıyıdan onları izliyorum. bi tanesi yanımıza geldi sohbete başladık. ben onun hayatını merak ediyorum. neden okulda olmadığını soruyorum. bildik hikaye.

onun da merakı varmış bize dair. o sordu ben anlattım. çocuk değildi konuşan. az sonra arkadaşları onu çağırdı. biraz kızar gibiydiler. ne işin var orda der gibi bakıyorlar.

adının çetin olduğunu öğrendiğim küçük arkadaşım ”abla atakanı ben oynatabilirim sen dinlen” dedi. hiç beklemediğim bi davranıştı. her ikisini gözlerimle yedim oyun oynarken. ne güzel bi manzaraydı o. oğlumun arkadaşı vardı.

az sonra gitmeleri gerektiğini söyledi. ‘’sen günde kaç lira kazanıyosun?” dedim. sanırım 10 lira kadardı miktar. o gün hiç iş olmamış. ayakkabımı boyatmamıştım. çıkarıp 10 lira uzattım. ”boyamadım ki !” dedi. ”yaptığın parayla ödenmez ama bu da bizden olsun” dediğimde zıpladı. arkadaşları şaşkın bakakaldılar.

o günkü mutluluk ikimize de yetti sanırım. küçük arkadaşım sizin yaptığınızı yapmıştı ve bana bir şey yapma fırsatı vermişti .her neredeyse umarım mutludur…