Tek sorunum fotoğraf makinamı unuttuğum günler olurdu, o an hissettiğim duygunun tarifini size yaparsam bana deli gözüyle bakabilirsiniz : ) Şaka bir yana fotoğraf makinamı unuttuğuma cep telefonu ile çekilmek bana kabus gibi gelirdi.

5. ay ortalarında kendi kendimi çekerken fotoğraf makinam tv nin üstünden düştü ve kırıldı. Belli süre cep telefonu ile çekim yaptım ama istediğim gibi olmayınca bu olayı bıraktım. 1 ay sonra servisten gelen makinam gelse de 1 aylık açık vardı ve bunu başarısızlık olar değerlendirdim ve bu işi bıraktım…

Belgeleme yoksunu bir toplumun bireyleriyiz. Halbuki; bireysel, kurumsal, ulke ve dunya bazinda kimligi olusturan en onemli seydir. Gelisimin yoludur. George Orwell’in 1984 adli romanindaki ‘beyin yikama’ (tanidik seyler bunlar) eylemi tamamen bu mesele uzerine yapilanmistir.

Ben fotografciyim ve fotografin belgeleme acisindan ne kadar onemli oldugunu gayet iyi biliyorum. Bu sebeple dijital kolayligin cikmasini keyifle karsilayanlardanim. Yayilim saglandi..

Aslinda konuyla daha da ilintili bir is yapiyorum. Ozellikle dogum fotograflari ve filmi uzerine yogunlasmis durumdayim. Gunun paniginden, heyecanindan ya da anestezinin etkisinden kacanlar, unutulanlar tarafimdan kaydediliyor. Yaptiklarim ellerine ulastiginda, size tepkilerin guzelligini ve saskinliklarini anlatmam uzun surer. Ilk nefese, en buyuk mucizeye tanik olmakla birlikte, kimi ailelerle birlikte sonrasini da getiriyoruz. Boylelikle sureci belgelemis oluyorum.. Bu konu uzun :)

Yukaridaki yaziyi okuduktan bir gun kadar sonra tamamen bilincsiz bir sekilde Scott Fitzgerald’in ayni adli kisa oykusunden (henuz seyretmediyseniz, geciniz bu linki) esinlenilmis, David Fincher’in yonettigi “The Curious Case of Benjamin Button”i seyrettim ve keyifle gordum ki konuya farkli ve sanatsal bir bakis acisi var. Tavsiye ederim, guzel bir film. Konu ile birlesen, uzerine anlatilabilecek cok seyi olmasina ragmen, vizyon filmi oldugundan, kendimi tutuyorum :)

Benim de zamanımda sadece insanları değil de çeşitli çiçekleri ya da ağaçları, hayvanları olsun, hayatları boyunca resmedip albümleyecek bir web sitesi projesi vardı kafamda, hatta adını yaşam doğrusu koymuştum. Ya da Truman show benzeri bir adla tüm dünyaya da yayılmayı düşünmüştüm ama bir türlü zamansızlıktan olmadı. Belki bu vesileyle biri artık benim fikrimi çalar buradan ya da bana yardımcı olur bu azimle hep beraber gerçekleştirebiliriz.

İnsanlar da İstanbul gibi aslında, yüzleri değişse de, kırışıklıkları artsa da bakışları hep aynı…

Yazan, çizen ya da sanatın herhangi bir dalıyla uğraşan insanlar için duygusal değişimleri ifade etmek kolay ama mesela şöyle yapabilirdik… Her yıl mesela doğum gününde, 15 yaşından başlayarak, diyelim bir tema, mesela aşk ya da ölüm ya da başka bir tema üzerine düşüncelerini kaydetsen ve sonra diyelim 40 yaşına geldiğinde, düşündüklerin ne kadar değişti ya da değişmedi, izlesen… bu da başarılı bir çalışma olur muydu?

Bilmiyorum…

İstanbul artık daha az sevsem de kopamıyorum işte…
Ama Mercan Dede’yi seviyorum…

Hala burnumda tütüyor. Görüntüler muhteşem.