21 yaşındayım ve 1 sene önce yakalandım bu hastalığaa… hemşirelikte okuyorum ve staj zamanında geldi kapımı çaldı bu hastalık.. Ne annemde, ne babamda, ne akrabalarımda bipolar tanısı konmuş hiçbir kimse yok… aşırı sinirlilik, ona buna çatma, kendimi doktorlardan üstün görme siz kim oluyorsunuz diyebilme, bakışlardan rahatsız olmam vb..

Ardından 1 ay hastane de staj gördüğüm yerde yatma.. Herkes sizi tanıyor, personeller hemşireler doktorlar arkadaşlarım, o kadar zor geçti ki o 1 ay benim için anlatamam.. o halimin herkes tarafından bilinmesi.. 1 ay bana 10 sene gibi geldi. Ömrümden 10 sene geçmişti sanki tükenmiştim artık:( bir an önce çıkmak istiyordum 1 ayın sonunda çıktım.. ve çok şükür neyin ne olduğunu biliyordum artık..

Şimdi hastanede yaptığım o akıl almaz şeyler akıl almaz cümlelere annemle ikimiz gülüyoruzzz :d hem de kahkahalar atarak…

Diyorum ki kendi kendime bir dolu yağdı sonra geldi ve geçti… şimdi çok iyiyim ve bende hiçbir zaman intihar ya da başkasına zarar verme düşüncesi olmadı, olamaz da.. Hayat her şeye rağmen yaşamaya değer bence.. Hayattan zevk almaya bakmalıyız..

Etkili tedavi uygulanmadığında, bipolar bozukluk olguların yaklaşık %10-15′inde intihara yol açabilmektedir; bu da bipolar bozukluğu en ciddi ve ölümcül psikiyatrik hastalıklardan biri yapmaktadır. Bipolar bozukluğu olan kişilerin erken tanı ve uzun dönemli tedavisi intihar riskini azaltmak için son derece önemlidir.

universitede en guzel yillarim aglamakla gecti. 5 yil bir erkek arkadasim vardi o benim terapistim oldu. sonra o da dayanamadi gitti.. cocuk terketti diye tehditler vs yakasina yapistim. 10 yildir en guzel yillarimda hep intahari dusundum her gun su an her gun olumu dusunuyorum.. artik duygusalligim dusuncelerim beni olduruyor.

artik sokaga cikamiyorum.. hayatim ceheneme dondu her gun biraz daha kotulesiyorum sevdigim adama yapmadigim kotuluk kalmadi yillarca eziyet cektirdim.. simdi aneme ve babama yapiyorum bunu… yaptigim her sey icin o kadar uzuluyorum ki… kurtaramiyorum kendimi bu acidan neden vicdan azabi cekiyorum..

bu aci beni hergun olduruyor… kendimi oldurecegim ama ne zaman bilmiyorum… zamani var galiba biraz daha yasamam gerekli kendime aci cektirmek icin. kurtulmak istiyorum ama kurtulamiyorum.

karanlık bir odada sıcak bir havuz olsa ve ben de o havuzun en dibine insem ve öylece beklesem hayat boyu. gerçi hayat derken insanlar bu tanımı koydukları için ben de söylüyorum. aslında hiç bir şey hissetmiyorum. ve şu an sanki yazıyor olmama rağmen sanki hiç yokmuş gibi geliyor bana. yani aslında varlığımı hissetmiyorum.

her neyse aslında kendimi acındırmak isteyen aptal gereksiz biri olarak tanıtmak yerine hiç yazmasaydım daha iyi olurdu ama. belki de samimiyetinize inanmak istedim. ama sanırım bu bir anlık bir şey. eğer bu mesajı yine silme ihtimalim varsa bundan eminim ki bir iki gün içerisinde tekrar silerim. çünkü hep öle olmuştur. hiç bir zaman hayata kalıcı izler bırakmak istemem. bana ait hiç bir şey olmasın istiyorum. ve şu ana kadar çektiğim hiç bir fotoğraf bir hafta dayanmadı. sildim. kim bilir belki bir gün tamamen silebilirim hayatı.

doğrusu kimse beni suçlamasın. çünkü suçlu olduğumu düşünmüyorum. hatta hiç düşünmüyorum desem veya algıdan yoksun bir gereksiz olduğumu söyleyebilirim. her neyse fazla uzatmayalım. belki bir gün ben yok olacağım ama bana ait benden kalan bir yazı var artık. gerçi ben gittikten sonra bir anlamı olmayacak ama. zaten varken de bir anlamı yoktu. her neyse işte…

FMK 21. yüzyılın en şahane hareketi bence… kutluyorum seni. kendimi antalya ayağında görevlendiriyorum ve hepimizin çok ihtiyacı olan bu çok önemli hareketin hız kesmeden tüm Türkiye’ye yayılmasını diliyorum. (Keşke AKP beyaz eşya kampanyasına sponsor olaydınız) seni çok özledim.

alice’den demet

—-

Bu tarz rahatsızlıklar gebelik ve doğum sonrası da yaşanabiliyor. Sevdiklerimizin bu süreçte yanımız da olması gerektiğine değinmişsiniz, çok doğru. Bu dönemler de çok sabır isteyen ve yaptığı her şeyin doğru olduğunu duymak isteyen birisi oluveriyorsunuz. Bunun tam zıttı bır davranış sizi normal anlardan daha çok üzüyor.

Anne olduğum ve bu süreçleri şükürler olsun ki bu kadar derin değil ama yanından geçerek atlattığım için, olaya bir de bu yönden bakmak istedim.

halamın o kadar çok olayına tanık ve şahit oldum ki; çırılçıplak sokakds gezmeler mi ararsın, mekanda cam indirmek mi ya da mekanda masa üztüne çıkıp seksi danslar yapmak mı, birini öldürmeye kalkma girişimleri mi.. daha dolu şey sayabilirim. bazen kendini ünlü birisi (başbakan ya da ne bilim ünlü bir şarkıcı mesela sanıp ona göre davranmak etrafta vs.. vs… cok zor ve tehlikeli bir hastalık.

kendine zarar vermekle kalmaz etrafındaki dostuna aile birey, herkese zarar verebilir. çünkü mani anında kavram nedir bilmez. kavramları ortadan kalkar.

anlatmakla bitiremem. mani dönemleri zor depresif dönemleri de..

toplumumuzda da kız halaya çeker derlermiş.. gerçi ben sanırım az da olsa mani tarafından almışım diyebilirm. :))

Ve her ne hikmetse Abraham Biggs geldi gözlerimin önüne.

Bazen daha fazladır her şey
Bir eşikten atlar insan
Yüzüne bakmak istemez yaşamın
O kadar azalmıştır anlam

O zaman hemen git radyoyu aç, bir şarkı tut
Ya da bir kitap oku mutlaka, iyi geliyor
Ya da balkona çık bağır bağırabildiğin kadar
Zehir dışarı akmadan yürek yıkanmıyor

Ama fazla da üzülme, hayat bitiyor bir gün
Ayrılıktan kaçılmıyor
Hem çok zor, hem de çok kısa bir macera ömür
Ömür imtihanla geçiyor

Ben bu yüzden hiç kimseden gidemem, gitmem
Unutamam acı tatlı ne varsa hazinemdir
Acının insana kattığı değeri bilirim, küsemem
Acıdan geçmeyen şarkılar biraz eksiktir (2x)

Bir şiirden, bir sözden
Bir melodiden, bir filmden
Geçirip güzelleştirmeden can dayanmıyor
Yıldızların o ışıklı fırçası azıcık değmeden
Bu şahane hüzün tablosu tamamlanmıyor

Ama fazla da üzülme, hayat bitiyor bir gün
Ayrılıktan kaçılmıyor
Hem çok zor, hem de çok kısa bir macera ömür
Ömür imtihanla geçiyor

Ben bu yüzden hiç kimseden gidemem, gitmem
Unutamam acı tatlı ne varsa hazinemdir
Acının insana kattığı değeri bilirim küsemem
Acıdan geçmeyen şarkılar biraz eksiktir