Tunç abi inşallah seninle tanışma fırsatım olur daha doğrusu bunu çok istiyorum desem yalan söylemiş olmam. Gerçekten sabahtan akşama kadar sohbet etsem sıkılacağımı düşünmüyorum. Yayınladığın yazılarınla ve düşünce tarzınla hayatımda bazı şeylere bakış açımın değiştiği kesin, bunları seninle tanışarak güzel bir sohbetle pekiştirmeyi çok isterim.

Yazılarının devamını diliyorum. Daha öğreneceğimiz çok şey var senden… Saygılar.

Ve tekrar “çocuklarının duvarları boyamasına izin veren” bir ailem olduğu için ne kadar da şanslı olduğumu hatırlattınız.

Nesil yetiştirmek o kadar değerli ve o kadar çok ciddiye alınması gereken bir iş ki! Bunun nasıl olup da çoğu kimse tarafından bu kadar hafife alındığını hayretle izliyorum.

En basit ve aklımda olan haliyle, internette izlediğim bir videoda kardeşinin parmağını ısırdığı küçük çocuk, parmağının acıdığını söylüyor fakat o da kardeşinin canını acıtmıyor, “charliee!” demekle yetiniyor. Peki ya bu çocuk bir yakınımız, komşumuzun çocuğu ya da herhangi bir türk çocuğu olsa? Benim tanıdığım bir çok çocuk, dönüp kardeşine bir tane vurur!

Evet, kendi hayatımızı kendimiz için yaşamalıyız amma bence yapacağımız her işi çocuklarımız için yapmalıyız.

kendime dönüp baktıgımda ne kadar da az yaşadıgımı kendi hayatımı ve başkalarının hayatının benim hayatımın önüne ne kadar da çok geçtigini ve buna benim izin verdigimi görüyorum, göz yaşlarımın sebebi budur…

Uzun süredir sitenizi takip ediyorum. Yazınızın bir sitede aynen yayınlandığını gördüm. Sadece haber vermek istedim.

kitabı ben de kısa bir süre önce okumuştum, ve nadir olur ama gözyaşlarımı tutamadım. Çünkü ortada bir aile vardı, çocuklarına bir şeyler öğretmek isteyen bir baba vardı, fakat çocuklar henüz onun öğrettiği şeyleri anlayabilecek yaşta değiilerdi, ve o yaşa geldiklerinde babaları yanlarında olmayacaktı. Bu yüzden o kitap sizinde yazınızda belirttiğiniz gibi aslında bizim için falan değildi, sadece çocukları içindi.. :)

ben de geçenlerde Türkiye’de yeni yayınlamaya başlayan bir dergide bu kitap hakkında hoş olmayan bir yazı okudum, ve rahatsızlığımı bildirdim. Hoş olmayanları bi yana bırakırsak eğer, kişi kitabı bir ‘kişisel gelişim kitabı’ olarak görmüştü. İşte o zaman bilmiyorum kaçıncı defa oldu ama insanların ne kadar farklı bakış açısına sahip olduğunu öğrendim. Benim okurken ağladığım kitaba başka biri ‘ya bırakın şu kişisel gelişim kitaplarını ‘ diyordu..

o yazıdan sonra sizin yazınızla karşılaşmak bana iyi geldi doğrusu.. teşekkürler :)