yazılarınızı hayranlıkla okuyorum..Bende çocuklarını yalnız büyütmeye çalışan bir anneyim.Çok zor olmasına rağmen dimdik ayakta kalabilmek gurur verici…İncitenler olsada sizi zaman zaman….

Kolaylıklar dilerim..

Açıkcası, yaşadığım evreni algıladığımda bir canlı olarak oluşmanın büyümenin ve sonrası var olma savaşının zorlukları içinde hayatı idame ettirirken, ve ben ve bir kaçı vs. bu korkuyu taşırken birileri ve o bir çokları bu zorlukları, insan olma, insan oluşturma, büyütme, yaşatma, geliştirme korkularını taşımadan ya da taşıyarak kendilerine güvenerek ilk adımları atıp aslında bu hayatın veya yaşamın en güzel kaynağının, uğraşının kendinden olan çok büyük bir parçasıyla ilgilenmek olduğunun hazını yaşıyorlar..

Anne olan bir arkadaşımın dünyaya gettirdiği bebeği hakkında onun için neler yapacağı vs. planlarını anlatırken söylemiş olduğu bir söz ilğimi çekti cinsiyeti kız olan bebeği için “öyle bir kız ve öyle bir kadın yetiştireceğim ki kesinlkle ne yapması gerektiğini bilecek ve harika bir kadın olacak’..

ve bu örneği vermek istememdeki neden anne baba tamamen çocuktan önce yaşadıklarından yola cıkarak oluşturduğu veya gördüğü hayat şakline göre çocuk yettiştiriyor.. onların sevmedikleriyle dolu onların yanlışlarıyla dolu onların ahlak yapılarıyla dolu, eğitim vs.vs. dolu çocuklar büyütülüyor. işte kendi parçaları. hayatı önce kendileri algılıyo sonra bu hayatta kadın ve erkek olmanın nasıl olduğu bilincine vararak çocuk yetiştiriliyor.

Onların neyini seviyorum biliyor musunuz; özgüvenlerini, heycanlarını rollerini, ve en önemlisi de anne baba olma şizofrenliğini yaşamaları yani bir ömür boyu kendinden oluşturduğu parçayla ciddi anlamda sabırla sevgiyle ilğilenmek.. Dile kolay.

bence bu annenin ilişkilerindeki başarısının sırrı kendini yetiştirmiş/eğitmiş olmasının yanında empati kurabilmesi. onun yerinde, durumunda, konumunda, yaşında ben olsaydım neler duyumsardım? bu sorulara verebileceği yanıtları bulmak adına araştırmalar yapması, kendisindeki eksik gördüğü parçaları tamamlarken her yaştan, her yönden gelecek bilgiye açık olması, bilgiyi küçümsememesi ve böylelikle her yeni yaşanmışlıkla kendisini geliştirme isteği ve kararlılığı.

yeni yazılara yeni yorumlar eklerken görüşebilmek dileğiyle! sevgiyle kalın! biraz komik bir bitiriş oldu sanırım!

babamla tartıştıktan sonra, ben genelde ağlayıp anlamaya çalıştıktan sonra babamın çıkış noktası hep ‘ben senin babanım kötülüğünü ister miyim?’ olurdu.. tabiki istemezsin ama o zaman ben boşa mı ağladım, yani daha az acıtıcak bi yol bulamaz mıydın? sence ben ne kadar dayanabilirm buna? her hatamda sen onu iyileştirmek yerine, düzeltmek uğruna daha çok acıtırsan senin farkın nerde olur diğer insanlardan..

sanırım bunu bi babamla konuşmam lazım :) ama üzmeden :)

Dün akşam anne’yle konuştuk, ben de unutmamak adına aldım notlarımı. İlk fırsatta paylaşacağım sizlerle.

Sağlıcakla…