ÖNEMLİ OLAN TAKTİKSİZ İLİŞKİYİ BULABİLMEKTİR. Bu sefer ben ben olucam dersin, içinden ne gelirse öle konuşur öle davranırsın. Amaaa bir bakmışsın karşındaki insandan beklentin artıyor ve daha fazla ilgi sevgi istiyorsun.. Sen istiyorsun da karşındaki insan bunları gercekleştirmek zorunda değil ya! o insanda istediği şekilde ilişkiyi yaşamak istiyor.

Beklentiler artıyor büyüyor karşılanmayınca kocaman bir sorun oluyor. işte o saatten sonra nasıl yaptırabilirim isteklerimi diye kendini hırpalıyorsun inat ediyorsun. İlişkiyi yaşamaktan uzaklaşıp ego tatminine başlıyosun.

“Bunu yaparsam böle davranır bunu yapmazsam böle davranır.” Bu düşüncelere başladınız mı bitirdiniz zaten ilişkiyi. sonra ister kaç istersen kovalan. :(

hayatımda bir kere oyunsuz ilişki yaşadım, nasılsa tanıdığım bildiğim insan dedim hata ettim:( Konu sevgili olunca kimseyi tanıyamayacağımı öğrendim.

Yaşadıklarımdan hiç pişman değilim. Yaşanmalıymış meğer. Güzellikler yanında kötülükleri de görmeli insan ki değerini bilsin sevginin, emeğinin.

Eleştiriden öteye geçtim -yani- özgür bıraktım sevgimi. Kıskaçıma almadan. Gitmişse eyvallah yolu açık ola! Kimse kendini bulunmaz hint kumaşı sanmasın istense başka kumaşta bulunur gidenden sonra.

Gereksiz bu kaçıp-kovalanma olayı. Seviyosa adam gibi çıkar yoluna. Cesaretini koyar ortaya. Yok olmuyosa sevmiyordur. Kovalanmasına bile luzum yoktur. İstemekle olmuyor.

Açık olmak zor iş. Saklamamak düşüncelerini. Yaralasa da gerçektir işte. Tuz basa basa sabırla karşılamak tek deva. Herşeye rağmen sevmek, iyi dileklerde bulunabilmek hırs yapmadan, intikam almaya çalışmadan…

“Kör insan için elmas da cam da. Sana bakan kör ise sakın kendini camdan sanma.”
Mevlana

-der bir şarkıda. Nasıl bir şeydir acaba pervane olup dönmek, naz yapar gibi bir yanıp bir sönmek. İnsan bir kişiyi dünyanın merkezi sanabilir ve kendini buna inandırabilir mi? Aşk etrafında dönülecek bir şey midir? Bir turunu kaç günde tamamlar. Ne zaman dünyaya yaklaşıp uzaklaşır, gelgite neden olur mu? Pervane yolunu nasıl bulur, bulduysa bile ateşe kapılmadan yoluna nasıl devam eder? Bunlar pervanenin derdi tabii, biz sadece düşünce kalıpları olarak pervaneye yardımcı olmaya çalışıyoruz. Pervane duy sesimizi…

-Eyy pervane, neresidir gittiğin?

Uzak bir ilçedir…

-Adı yok mudur?

Vardır da söylemezler

-Nasıl gidilir

Düz gidilir, yol bitince bilinir

-Eyy pervane aç mısın tok musun?

Yokum…

-Kaç zamandır seferdesin?

Epey ilerdeyim

-Eyyy pervane doğru cevap verecek misin?

Eğri miyim ki doğrulayım

-Kimdir yolun ucundaki?

Diğer bir yoldur….

-der pervane dış sese… o da kulağını tıkamak ister ama bastıramaz dış sesi. Demek ki pervane de kararsızdır, demek ki pervane de düşüncelidir etrafında yanıp söndüğü aşk için. Belki de umuttur alacakaranlıktaki tek ışık. Yani belki de pervane dönmeyi, yanıp yanıp sönmeyi seviyordur, kim bilir? Pervaneyi alıp da karşımıza oturtamayacağımıza göre dış sese kulak vereceğiz. O da susmalı… susturulmalı ama almış işte arkasına bir güç konuşup konuşup duruyor.

Adı üstünde dış ses. Hep içimizin artıklarından beslenen kısık ses. Dinlersek nice olur halimiz. Pervane yoluna devam etti, dış ses içine saklandı ama dışlanmaya mahkum kaldı. Dış ses yine oyuna alınmadı, pervanenin eteğine sarıldı. Her sesin mahkum olduğu gibi, ses de uçup gitti.

Yine elde var pervane ve bir avuç yol…

Yaklaşık iki aydan beri yazıda yazanların belki çok fazlasını yaptım, yuvamı kurtarmak adıma, zaman verdim, defalarca konuştum, araya birçok insan koydum, onunla konuşması için, hep birilerinden haber almak istedim, onun yokluğunda ondan, şu dakikalara kadar hep de öyleydim. Ama bana esasında çok büyük bir iyilik yaptığını gördüm sizin yazınızdan sonra.

Sizi çok seviyorum beni hayata döndürdüğünüz için. Çünki ben bunları ilk eşimde de yaşadım, ve zaman geçince bir tanıdığa bu olayı bitirmek benim yaptığım en büyük hataydı diye.

Kendimi çok seviyorum, bana bu sevgiyi tekrar gösterdiğiniz için binbir kez teşekkürler.

Sağlıklı, mutlu ve neşeli kalmanız dileğiyle.

böylece sürekli birileri sizi bu iğrenç yüzyıllarına dahil edemeyecek örnek bilmem neyimin çifti seçmeyecekler, bir sıfat yakıştırmayacaklar. arınmış olacaksınız, onca dandik şeye ayırdığınız zamanın bin de birini, sadece sevgiyi o yüceliği sindire sindire yaşamaya ayırsanız “insan” olacaksınız. demek geliyor ama…

elinize gönlünüze sağlık

Bu yazıyı yaklaşık son 1 aydır belki 10 belki 15 defa okudum.. Yazı yaklaşık 3 aydır içinde olduğum süreci anlatıyor.. Malum ben kovalayan tarafım:(

Bu duruma ilk defa düşmüyorum aslında ama bu sefer biraz daha sancılı.. Öncekilerinde tempomu korudum ve başarıya ulaştım diyebilirim.. Ama bu sefer tempom düşmek üzere gibi geliyor.. Gerçi bu bir kısır döngü ve durduramıyorum kendimi… Aslına bakarsanız kartlarımı açık oynuyorum çoğu zaman, bu tip oyunların anlamsız olduğunu düşünüyorum ama ansızın kendimi oyunun içinde strateji geliştirmeye çalışırken buluyorum…Bu noktada karşıdaki insanın benim zayıf kişilikli olduğumu düşünmesi ihtimaline aldırmıyorum.

Yaptıklarımı bana aşk denen duygu yaptırıyor, mantığım bunlara kırmızı ışık yaksa da ben duygularımla hareket ediyorum, attığım adımları heyecan ile atıyorum ama açmaza düştüğümde mutsuz oluyorum..

Bilmiyorum bu sefer nereye kadar gidecek.. Heyecanım, mutsuzluğuma yenilirse bitecek sanırım, ya da heyecanım galibiyete erecek..

Sevgiler…