Replikas da zamanından sokakta çalmıştır, etmiştir. Yine aynı sokak insanları arasında Mert (Say Eyed Lemur grubu) vardı, en protest duruşlu olarak. İşte gerçekten taviz vermeyen, kendini bir ticari kaygıya kaptırmayan, kucak dolusu sayıda albümler yapan bir insan. Ama SSB’nin adeta bir hıyar satıcısının bedliğiyle, sesiyle albümlerini hep en son yeni albümü diye kakalamaya çalışması ve bu paralarla ot ya da toz alacaklarını bilmek inanın hiç sempatik gözükmüyor.

Ayrıca İstiklal’in bu saydıklarım dışında kendine has bir sürü müzisyeni vardır; belki popüler bir filmde çıkmamışlardır, ama caddedeki varlıkları çok daha köklüdür.

siyabend’in inançlarına destek veriyorum. hep insanlarımızın bu çocukları tanımaları, bilmeleri gerektiğini düşünmüştüm. ve işte yıllar sonra sahneye çıkmaya başlıyorlar…

Gerçekten ben de çok etkilenmiştim, o kadar çok fotoğraf çekip video kaydı almıştım ki döndüğümde farkettim. Las Ramblas’ı gördüğüm anda İstiklal Caddesi aynen benim kafamda da canlandı, bizde neden böylesi yok! Bunu ne zaman anladığımı başımdan geçen bir olayla anlatayım:

1.5 ay kadar önce İstiklal Caddesi’nde dolaşırken farklı bir müzik geldi kulağımıza. Galatasaray Lisesi’ni geçince ilerde sağda bir grup Meksikalı etnik müzik yapıyorlardı. Kendilerine özgü çalgıları ile kendilerini izleyenleri hayran bıraktırdılar. Para dahi almıyorlardı; cd almak isterseniz alıyordunuz.

Derken bir araba yaklaştı, içinden inen zabıtalar olsa gerek; müziği kestiler. Kalabalığın içine girip, müzik icra eden yabancıları(!) uyardılar. Adamlar sustu, korktular. Kalabalık ise olan bitene anlam veremiyordu. Birkaç kişi bağırmaya başladı. Hukuktan bahsettiler, kanuna uygun olup olmadığını sorguladılar. Alkışlar gecikmedi. Kalabalık sesini yükseltti. Ne iş yaptığı belli olmayan görevliler, belki de emir işçileri bir şey diyemeden arkalarını dönüp uzaklaşmak zorunda kaldılar. Ama Meksikalıları ne kadar desteklesek de aynı heyecanla müziğe başlatamadık. Başaramadık. Kırılmışlardı belki, korku değildi bu. İçim cız etti.

Las Ramblas geldi aklıma ve neden başaramadığımızı o an anladım. Acı değil mi?

Ama tabii bu arkadaşlar sokak çalgıcısı sayılmaz. Siya Siyabend gibi ustaların yanında. O adamlar alanında tek bence. Çünkü sokakta müzik yaptıktan sonra uyumak için yine sokakta olan ve onlar kadar iyi müzik yapan başka grup bilmiyorum.

Bir de şu ayrım önemli, sokakta müzik yapanlara “çalgıcı”, salonda yapanlara “sanatçı” diyoruz. Aradaki adaletsizliğin kaynağı burada.

Belediyenin işe atmasını istediğiniz yerde de bir handikap var; Siya Siyabend müziklerine belediye el attığında ne yapar dersiniz? Diyelim ki belediye onlara, cadde üstünde müzik yapabilecekleri gün ve yer tayin etti ve onlara hiç karışmadı, Siya Siyabend bunu kabul eder mi? Siyabend’in ruhuna aykırı izinli iş yapmak!

Bir de şunu belirtmeliyim ki, Barselona’daki ya da İtalya’daki bir cadde ile İstanbul’daki bir caddeyi kıyaslayacaksanız bunu Fransız Sokağı üzerinden yapın. İstiklal Caddesi’nin kendi ruhu zaten var.

La Rambla ile ilgili gözlemin benim de ilk defa Barcelona’ya gittiğimde hissettiklerimi yansıtıyor. Aslında ben bunun eksikliğini en çok Paris’te yaşadığım dönemde oradaki metro sanatçılarını gördüğümde ve İstanbul’a döndüğümde hissetmiştim. Bence Barcelona’yı da Paris’i de canlı ve sempatik kılan sadece tarihi eserleri, kafeleri veya şehrin mimarisi değil daha çok bu sokak sanatçıları.

Ben Paris metrosunda çok sefer bir quartet’in muhteşem klasik müzik resitalini dinlediğimi veya iki durak arası vagonun içinde bir müzikli kukla gösterisini hayranlıkla takip ettiğimi hatırlıyorum da sanırım Paris’ten neyi özlediğimi düşünce aklıma Louvre veya diğer yerler yerine sadece bunlar geliyor. La Rambla yı da özel kılan yine bu sokak sanatçıları hatta cadde üzerinde grafiti yapan çocuklar sanırım.

İstiklal caddesi üzerinde ofisi olan ve son 10 yılının hemen hemen her gününü burda geçiren biri olarak malesef caddenin son hali beni çok üzüyor. Bıraktım sokak sanatçılarını ben cadde üzerindeki ağaçlarımı özlüyorum.

Bu satırları yazarken İstiklal den kulağıma gelen tek ses bir taş kırma makinesinin sesi. Caddenin taşları 100.000 kez yine değişiyor oysa ben balkonumun kapısını açtığımda ofisime caddeden gelen bir akordiyon sesinin gelmesini Pera ya çok daha yakışacağını biliyorum.

Belediye başkanına yazının linkini yolluyorum ama aramızdan bir çok kişinin hissettiği gibi ben de ümitsiz olduğumu belirtmek zorundayım. Ama neden yanılıyor olmayalım, İstiklal caddesi dünyadaki çok özel yerlerden biri neden duyarlı birileri çıkıp caddemizi dünyadaki tüm insanların hatırında kalacak ve Pera nın küştürel geçmişine yakışır bir yer olması için gerekli düzenlemeleri yapmasın.

Yazılarını okumak çok keyifli arkadaşım. Keyifle kal, sevgiler.