O yüzden evinden çıkmayan, köyünden uzaklaşmayan, hatta kendilerini yıllarca “okumaya mahkum eden” “batılılar”ı anlamıyorum. Hayat bu kadar zor mu? Bu kadar materyal elde etmek gerekiyor mu? Yapacak o kadar çok şey, görecek o kadar çok yer var ki.

insanlarin kucuk mutluluklari olmali.. ucuz siradan mutluluklar bilirsiniz; parkta cekirdek citlatmak gibi mesela ama cok fazla olmali. o zaman hepsi birlesip senin hayatini yani mutlulugunu olusturmali. sen buna izin vermelisin.

kimse senin parkta cekirdek citlatmana karisamaz degil mi:)

Trafik, insanlar, düzen hakkında ben de bir şey söylemek istiyorum.

1984 yılında, yani 24 yıl önce Madrid, Barcelona, İstanbul’dan kötüydü.
Para Tunc, para, o günkü adıyla A.T.’na girdikleri ilk yıl 32 Milyar dolar almışlar, diğerlerinin seviyesine hızlı gelsinler diye.
Portekizin de pek bir farkı yok,

Biz 24 yılda çok yol aldık ama kendi paramızla, +borç ve faiz ödeyerek.
Bir de bizi rahat bıraksalar Tunc.
İnan ki çok daha farklı yerlerde olurduk.
Biz göremeyiz kesin, ama sizler göreceksiniz.

Biraz daha cesur olabilmeliyiz diye düşünüyorum.

Ancak iş sadece bizde mi bitiyor acaba? Çevredekilerin hiç mi etkisi yok?

Aynı Theo, burada doğmuş büyümüş olsaydı, yaptıklarını yapmadan evvel iki kere düşünürdü diye tahmin ediyorum. Çünkü o kadar yoğun bir çevre baskısı var ki…

Herkese güzel yorumları için teşekkürler….

Kimin ne yaptığını değil kişinin kendisini sorgulaması lazım.

Hangi bilinçli vatan sever bunu söylerki ayrıca? Bunu öz veri olarak görmez ki o, yapmak zorunda olduğu bir görev olarak bilir ve yapar. Atatürk ben şunu yaptım ben bunu yaptım ne zaman dedi? BİZ DEDİ:Yaptık ve YAPACAĞIZ dedi. Cumhuriyeti biz kurduk, yükseltecek ve yaşatacak sizsiniz dedi.

Biz ne yapıyoruz? BAHANE ÜRETİYORUZ.

Cannes film festivalinde birinci olan yönetmenimiz ödülünü alırken ne söylediğine dikkat edelim.

“Başarılı olunca kendimize, başarısız olunca devlete mi?”

Mükemmel bir vatanımız var, doğal zenginlikler vs…. Herkes bir şeyden yakınıyor. Türkiye şöyle Türkiye böyle…

Mazeret üretmekte üstümüze yok. Sanki “Türk” olduğumuz zaman dünya duruyor! imkanlar tükeniyor!

Peki bunu değiştirmek için kim elinden geleni yapıp çaba gösteriyor? Yanlışları görüp eleştirmek kolay geliyor.. İş çabalamaya, bir şeyler yapmaya gelince konuşan ağızlar susuyor…

Ama kimse bunu değiştirmek için bir gayrette bulunmuyor…

Neden? Neden sadece eleştirmekteki üstadlığımızı insanlara gösteriyoruz?

İcraat? icraat nerede?

Yandı bitti kül oldu gitti…

“Hep ihtiyar bir çocuktu benim kardeşim. Kola bardaklarını yan yana koyup, santim santim eşit kola doldurmaya çalıştığımız zamanlardan beri, biraz ihtiyardı. Çikolatayı kimin daha yavaş yiyeceğini hesaplarken bile hatta, biraz yaşlıydı. Uzun süre konuşmadı, konuşmayı uzun yıllar sevmedi. Sonra bir gün, durup dururken bir fıkra anlatarak başladı konuşmaya. şaşırmıştık, hâlâ da şaşırırız O konuştuğunda. Ortaçağ resmindeki ışıktan bahsettiğinde, Quantum fiziği anlattığında veya Afrika filleriyle Asya filleri arasındaki anatomi farklarını saydığında, Avrupa siyasi tarihinin ayrıntılarından veya İtalyan mutfağının inceliklerinden söz ettiğinde … Böyledir çünkü, ihtiyardır benim kardeşim.

Ve ben hayatımda bu kadar iyi bir insan görmedim. Niye bu kadar iyidir o, onu da hiç bilemedim. Bu kadar iyi olduğu için işte, O benim küçük peygamberim.

Önce benim kardeşimdi o, sonra büyüdü. Bir flamenkocu kadına âşık olup İspanya’ya gitti. Küçükten beri filmler anlatırdı, avukat olmasına rağmen, bırakıp her şeyi, bir hayatta tam olması gerektiği gibi, çekti, film yapmaya Madrid’e gitti. Geberene kadar çalışıyor şimdi dönercilerde, garsonluk yaparken Foucault anlatıyor müşterilere, delirip Derrida’dan bile bahsediyor olabilir şimdi oradakilere. Sonra sabah kalkıp, sinema okuluna… Dönercide çalışanlar “Deli misin?” sen diye soruyorlar ona, “Gidip Türkiye’de avukatlık yapıp keyfine baksana!”

Benim kardeşimin bir derdi var oysa, dertlidir benim kardeşim. Diyecek şeyleri böğründe birikmiş kişilerdendir ve ben ne zaman ondan gerçekten bahsetsem dünyanın bütün denizleri gözüme üşüşür. Derken ilk kısa filmini yaptı: “Anarşist Dilenci Deli İbrahim”. Film bitti. “Yönetmen: İnan Temelkuran” yazdı ekranda… Niye ağlayayım canım!

Şimdi ilk kez Türkiye’de gösterilecek filmi: “Besleyici Bir Aşkın Mikro Belgeseli”. !f İstanbul Film Festivali’nde, 20 ve 22 Ocak’ta saat 13.15′te. Filminin gösterildiği sırada o muhtemelen çalışıyor olacak Madrid’de, “Soğanlı mı, soğansız mı?” diye soracak müşterilere. “Soğanlı mı, soğansız mı?”!

Kardeşim, benim küçük peygamberim. Hayata fit olmamış biri o. Bu hayatta bir kere şansını denemeye karar vermiş biri, bedelini çatır çatır ödeyen. Biraz ihtiyardır bu yüzden. Yaşamakla ilgili bizim gibi çoluk çocukların bilemeyeceği şeyleri bilir… İnsanlığın en can yakıcı hikâyelerini anlatmak niyetindedir. Muhtemelen filminin gösterildiği günün gecesinde Madrid sokaklarında “Kalbim Ege’de kaldı” şarkısını yine bağıra bağıra söyleyecektir. Ben mi? Niye ağlayayım canım?! Küçük peygamberimden ne zaman bahsetsem sadece gözüme dünyanın bütün denizleri üşüşür…”