ömer uluhan

aslında asıl iş teslim olduktan sonra başlayandır, teslim olduğuna itaat etmen gerekir ya.. ama teslim olmak öylesine öğretici alıştırıcı bir geçiş ki.. her konuda ve şekilde itaati kolay kılıyor, hep yapageldiğin bir şey edasıyla, sihir gibi kolay gelişiyor her şey..

kaba tabirle ‘o dik kafa eğilince geçiliyor her kapıdan.. kabullenince, razı gelince, gülümseyince.. ve teşekkür edince..

teşekkürler..:) :)

Mesela Bernardo Bertolluci’nin bir filmi vardı, adı Teslimiyet ki şahane bir filmdi, aşk üzerine… Filmden çıkınca doğrudan bira içmek, ağlama ve gülme hisleri uyandırıyordu. Ki bundan biraz ağır ama benzer bir hissi de ‘Duvara Karşı’da duymuştum…

Neyse teslimiyet belki iyi bir şey ama sonuçlarına katlanabilirsen, o sevgili egonun parça pinçik olmasını göze alabilirsen… Ki genelde ağır bir çarpışma olur, sıkı bir yara alırsın… ne demiş Sartre ‘sevincinden ve kederinden kimseye söz etme varoluşun elinden gider’… Sonra yerlerde sürünürsün, egon yaralanır, ağır gelirsin kendine… Yani bu ihtimal de var ve kuvvetle muhtemel.

En iyisi ben benim teslim olabilme ihtimalini sevdim demek ve teslim olmamak… her ne kadar hiç teslim olmadan, eğilmeden bükülmeden öyle kazık gibi kalmak da yaşadım demek anlamına gelmiyorsa da ve bir nevi hayat botokslama gibi oluyorsa da…

Neyse, neden bu yazı gözümden kaçmış… Teslimiyet iyidir, başkaları için :))

Ve teslim olmak sonsuz ebediyete…