Ben kendi adıma böyle bir yazı için teşekkür ederim.

Bu kadar zenginliği halkına yansıtamamış adeta mirasyedi gibi yaşayan ülke insanının ticari zekasından bahsedilebilinir mi? Avrupada bulunan bizim bir şehrimiz büyüklüğündeki ülkelerin dünya pazarlarına sürdüğü kendi markalarına karşın bizim yoğurttan başka tanınan bir ürünümüz olmadı.Baklava dedik kebap dedik onlara bile sahip çıkamadık lisanslarını bile tescil ettiremedik. Üstün ticari zeka bu mu? Ticari zeka tırlar dolusu portakal domates satıp karşılığında luks jeep ithal etmek mi? Ticari zeka, dünyanın en büyük fındık üreticisi olup, uluslar arası fındık fiyatlarının, fındık üretimi ile hiç ilgisi olmayan Almanyada kurulan fındık borsasında belirlenmesini seyretmek midir? Ticari zeka tonlarca pamuk,iplik ihraç edip karşılığında 1 adet markalı takım elbise ithal etmek midir? Örnekleri çoğaltmak mümkün olup, devam edip moralimizi daha fazla bozmayalım.

Ticari zekaya ilişkin başarı öykülerini o kadar abartıyoruz ki, bu durum sadece halk arasında değil, beyaz yakalı tabir edilen, Özal’ın prensleri ile başlayan akımın devamı olan iyi eğitimli kesimde bile durum böyle. Örnek vermek gerekirse sadece okuduğum 15-20 blogun dört tanesinde Steve JOBS’un başarı hikayesi onore edilerek işleniyordu. Herkes, özellikle de eğitimli gençler ülke için toplum için daha fazla ne yapabiliriz diye efor harcayacağına, yabancıların sanal başarı hikayelerini hayranlıkla takip edip, bireysel kurtuluş planlarının peşinde dolaşıyorlar.

DİPNOT: Benim anladığım ticari zekamız, Kemal Sunal filmlerindeki ağır çeksin diye oduncunun odunları ıslatmasından, kasabın at-eşek eti satmasından, bakkalın teraziye hile karıştırmasından ibaret ve kendi aramızda geçerli.

Bu okuduğum roman değil çok büyük hayat felsefesi, teşekkürler.

Richard Branson’a hayran kaldım, ayrıca sizi de bu akıcı yazınızdan dolayı tebrik ediyorum, soluksuz bir şekilde okudum. Çok keyif aldım elinize sağlık.