Ben bu sitedeki yazılanları yaklaşık 1 haftadır okuyorum, çok içten ve güzel yazılar, insanların yorumları da çok iyi.

Hayat mı acımasız yoksa insanlar mı hayatı acımasız yapıyor? Bence hayat acımasız degil, insanlar ve toplum çok büyük ölçüde değişti herkes birinden yaralanmak için bişeyleri feda ediyorlar. Önceden insanlarda özel hayat kavramı vardı ve herkes bi başkasının yaşadıklarına daha çok saygı duyoyordu. Şimdi bırakın saygı duymayı, insanların fikirleri inançları hepsi degişmiş.

İnsanlar bi hırs ve para tutkusu içinde yaşıyorlar, herşey para demek mi? Evet para demek, paran yoksa nerdeyse bi hiçsin en iyi dostların bile seni yarı yolda bırakır.

Sonuçta kendimi amaçlarınıza ulaşmak için bi başkasını kullanmak ve ondan yararlanmak ne kadar dogru bilemiyorum artık herkes kendi derdine düşmüş, vatan ve toprak kimsenin umrunda bile degil. Halbuki bu vatan için ne kanlar döküldü genç yaşta ne kadar çok şehit olan insanlar var.

Sonra da Fazıl Say’a “gitmek istiyorum bu ülkeden” dediği için kızmak…
Esasında hepimizin içinde bir yerlerde duran ama cesaretimiz olmadığı için dile getiremediğimiz duygulara tercüman olan birine, “aslında ne demek istediğini” anlamak yerine, kolay yoldan ve koyun sürüsünden kopmama motivasyonu ile tepki vermek…

Bunlar benim duygularım…

Yılmaz Özdil de “Vurun Kahpeye” demiş bugün. Daha da güzel ifade etmiş:

Dinci iktidarındaki turizm ülkesinin “kültür başkenti”ni gördünüz değil mi?

“Kaybımız” pek olmazdı galiba.

O Mustafa Kemal sizsiniz, hepinizsiniz. Geçici olmayan, yaşaması ve başarılı olması gereken Mustafa Kemal odur!”

Gazi Mustafa Kemal Atatürk

“Ne yazık ki Cumhuriyetin 84. yılında Türkiye Cumhuriyetin tehdit altında olduğunu biliyoruz, bundan korkuyoruz. Sessiz, sistemli ve kararlı yürütülen senaryolara seyirci kalmayacağımızı bir kez daha herkesin önünde tekrarlıyoruz.

Cumhuriyetin diğer devrimleri gibi Laiklikte kadınlara her türlü hak ve özgürlüğü vermişken; bu haklarla ilgili oluşan ya da oluşabilecek en küçük bir olumsuzluğa karşı bile artık kadınların susmayacağı gerçeği ortaya çıkmıştır. Kadın olarak var olamazsak ‘kul’ oluruz, biz kul olmayı kabul etmiyoruz. Bizler için var olma hakkımızı savunmak aynı zamanda çağdaş Türkiye Cumhuriyeti’nin varlığını korumak anlamına da geliyor.

Doğurduğumuz çocuğa minare süngüsüyle kıyam yapabilecek zihniyet tarafından yönetilmek istemediğimizi gerektiği takdirde her gün başka başka yollarla haykırmaya devam edeceğiz. Doğurduğumuz çocukları dergahlarda değil okullarda eğitmek istiyoruz. Kaç çocuk doğuracağımıza biz karar vermek istiyoruz.

Siyasetçiler kadınların için kutsal olan bedenlerinden ellerini, fikirlerini, siyasetlerini çekene kadar susmamakta kararlıyız. Erkek egemen siyaset artık şunu çok iyi anlamalıdır ki kadın bedeni üzerinden yapılan siyaset aslında kadına yönelik şiddettir. Kadınlar olarak şiddetin her türlüsüne ‘HAYIR’ demek ise benim için kaçınılmazdır.

Tarih kadının örtüler altında özgürleşebileceğini yazmıyor. Kadının tarihini bilmeyenler tarafından yönetilmek artık canımıza tak etti. Yeter, ulemanın aklını kabul etmiyoruz.

Bizler kadınız, o nedenle de adam gibi konuşmamız mümkün değildir. Bizler kadınız, tepkilerimizi delikanlı gibi vermemiz mümkün değildir. Bizler kadınız, tepkilerimizi ve düşüncelerimizi de kadın olarak dile getiririz.

Kadınlar olarak daha bilgili, daha olgun, daha sağduyulu olmaya mecburuz. Çünkü bizler bu ulusu oluşturan tüm çocukların analarıyız. Biz kadınlar vaat edilen cenneti değil, gelişmiş, laik ve demokratik Türkiye Cumhuriyeti’ni istiyoruz. Ve Cumhuriyet Bayramında bir kez daha herkes duysun diye tekrar ediyoruz.: Laik, demokratik Türkiye Cumhuriyetin’den vazgeçmemiz asla ve asla mümkün değildir.”

MELTEM ARIKAN 29 Ekim 2007

Türk halkının vijdanı, tek yürek olması çoşması bu yüzünde eşşek derisi kaplı insana ders olmuyorsa hala med-cezir hareketlerle orada burada akıl arıyorsa, korkaklığını hümanizmle maskeliyorsa Türkiye Cumhuriyeti’nin askerine, yani resmen devlete ateş açan bir avuç kalleşe savunmayı dışardan alacağı akılla yapmaya çalışmaya çalıyorsa, bizi kahreden acıya kedere boğan ŞEHİTLERİMİZ adına o da bin kere kahrolsun.

İçinde bulunduğumuz durum Türkiye’nin ne kadar düştüğünü göreceğimiz bir durum. ATATÜRK’ün de dediği gibi;

“Bir gün İstiklal ve Cumhuriyeti müdafaa mecburiyetine düşersen vazifeye atılmak için içinde bulunacağın vaziyetin imkan ve şeraitini düşünmeyeceksin!Bu imkan ve şerait çok müsait bir mahiyette tezahür edebilir.”

ULU ÖNDER ATATÜRK ne güzel söylemiş. Bu günümüzü sanki görüp yazmış bu sözlerini.

Şu anki Türkiye Cumhuriyeti’nin başında olan makam sahibi beyler ATATÜRK’ÜN GENÇLİĞE HİTABESİNİ okuyun, okuyun ki kimsenin esiri olmadan ülkemizi yönetin. Çünkü siz Amerika’dan cevap beklerken iş işten geçebiler.

Biz OSMANLI’nın torunlarıysak, onlar gibi davranın. Osmanlı’ya yakışanı yapın. Yoksa gözünüzü açıp baktığınızda iş işten geçmiş olmasın. Zaten ATATÜRK’ün GENÇLİĞE HİTABESİNİ okusaydınız şuan Türkiye bu durumda olmazdı.

Tarih kitaplarına baktığımızda İngiltere’de bir isyan olduğu zaman bizim Osmanlı hükümetinin başında kim varsa oraya haber salar, o isyanı durdurun yoksa biz durduracaz dediğinde oradaki isyan dururmuş. Şimdi Osmanlı’nın çocuklarıysak bizim sesimizi yükseltme zamanı gelmedi mi, hatta geçmedi mi?

Artık uyanın, düşmanlarımız uyumuyorsa siz de gözünüzü yummayın… NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE.

Seval öğretmenim, umarım adını izinsiz kullanmış olmam seni rahatsız etmez… Cumhuriyetin koruyucularından birisin… Ne yapmak istediğini artık çok daha iyi anlıyorum…

O zamanlar her ne kadar “Atatürk ün gençliğe hitabesi”ni ezberleme zorunluluğuna karşı çıksam da, şu günlerde; başım dik, hür yaşıyorken; her gazete açtığımda, her duyduğum haberde, karşılaştığım günlük sıradan telaşlarda, her yalanda, gördüğüm her boyun eğmiş, kabullenmiş tepkisiz bakışta, seneler önce farkında olmadan içime işlemiş olan o cümleleri tekrarlıyorum..

Bugün burada ellerim titreye titreye birşeyler söylemeye çalışırken, onun sözleri bana güç veriyor…

“İşte, bu ahvâl ve şerâit içinde dahi vazifen, Türk İstiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!”

Bir gün mücadeleden yorgun düşersem, nereye bakmam gerektiğini çok iyi biliyorum.

Atam, Cumhuriyeti kurarken yaşadığın heyecanı, 84 yıl sonra içimde taşıyorum. Var olduğum sürece, o heyecan hiç bitmeyecek..

Gelecek “ben”im… Ve biliyorum; şu an her ne yaparsam, benim geleceğim de o olacak…

29 Ekim 2007… Cumhuriyetin 84. yılındayız… Her yeni yıl, yeni bir zafer… Eğer yaşayacaksam, bu zaferleri kutlayarak yaşayacağım…

“Türk genci, inkılâpların ve rejimin sahibi ve bekçisidir. Bunların luzumuna, doğruluğuna herkesten çok inanmıştır; rejimi ve inkılâpları benimsemiştir. Bunları zayıf düşürecek en küçük veya en büyük bir kıpırtı ve bir hareket duydu mu, bu memleketin polisi vardır, jandarması vardır, ordusu vardır, adliyesi vardır demiyecektir. Hemen müdahale edecektir. Elle, taşla, sopa ve silahla, nesi varsa onunla kendi eserini koruyacaktır.

Polis gelecektir; asıl suçluları bırakıp, suçlu diye onu yakalıyacaktır. Genç, “polis henüz inkılâp ve cumhuriyetin polisi değildir” diye düşünecek, fakat asla yalvarmıyacaktır. Mahkeme onu mahkum edecektir. Yine düşünecek; “demek adliyeyi de ıslah etmek, rejime göre düzenlemek lâzım!..”

Onu hapse atacaklar. Kanun yolundan itirazlarını yapmakla beraber; bana, İsmet Paşa’ya, Meclis’e telgraflar yağdırıp haksız ve suçsuz olduğu için tahliyesine çalışılmasını kayırılmasını istemeyecek. Diyecek ki, “Ben inan ve kanaatimin icabını yaptım. Müdahale ve hareketimde haklıyım. Eğer buraya haksız olarak gelmişsem, bu haksızlığı meydana getiren sebep ve âmilleri düzeltmek de benim vazifemdir!..”