Ben hep yalnızdım, her zaman da yalnız olacağım. Elbet sevdiğim paylaştığım birileri var, evet değer verdiğim dertlerini dinlediğim yeri geldiğinde onlar için karşılıksız iyilikler yaptığım insanlar da var, ama bunlar benim yalnız olduğumu değiştirmiyor.

Ben kendimle varım, ruhumla. İşte yazınızda da evlilik olayından bahsederek gümbürtüye giden taraflara değinmişsiniz :) çok güzel olmuş.

Etrafımızda hep başkalarına iyi görünmek adına yaşayan insanlar oldukça doğalları bulmak zorlaşıyor. Saçım bonus gibi kimse yakıştırmıyor, bana ne! Eee göbeğim varmış bu yüzden askerde zorluk çekermişim, yahu sana ne ben böyle mutluyum arkadaşım :D Sigara ve kahveyi çok içiyormuşum yaşım 27 35 gösteriyormuşum, baaak sen!

Birilerini kırmamak üzmemek adına sürekli kendimizden verdik, sürekli pohpohladık karşımızdakileri. Atlas misali hayatımız yaparsın yaparsın bir kez yapmayınca böyle olursun, işte o yüzden yalnızım diyorum ya.

Yazı için teşekkürler,
Saygılarımla.

Evlendikten sonra da aşk sonsuz bir rüya oluyor tüm çıplaklığıyla:) Ya o aceleden doğan çocuklara ne demeli? Onlar da mutsuzluklara dahil oluyorlar tabi her zaman… Evliliğin aşkı öldürdüğü bir yana insanların duygularını da söndüren bişi. O insanlar artık boşanmış olsalar da bir şeylere, birilerine sevgi göstermekten çekinir duruma gelirler…

Evlilik kaçınılmaz hepimiz acı zulüm yaşayacaz bir gün:)

Ben ilişkilerimi hep beni değiştirdiği için bitirdim. Evliliğe de beni ben yapmaktan alıkoyacağı çin soğuk baktım (hala da soğuğum).

Etrafımda nice gereksiz evlilik var ve nice bitmiş evlilik. Sevgili olmak güzel çünkü. Evlenince sevgili olamıyor insanlar. Bazen kadınların sahiplik duygusu ve hırsları, bazen de erkeklerin yaşamları yüzünden.

Sanırım çoğu çift birbirilerinin üzerinde bulunan o gösterşli kıyafetlerin etkisinde kalıp, içindeki pembe hırkalı kadını veya kedili çorapları olan adamı keşfetmenin gerekliliğini bilmiyor. Sonuç hüsran tabii ki..

Düğünleri sevmem ve gitmem de.. Olabildiğince sahte olan bir dünyayı kutlamak bana saçma geliyor çünkü..

Anneannem söylerdi rahmetli bu atasözünü; senin gibi dostum varken düşmana ne gerek var diye… Hakikaten de bazen öyle hayatı bölen dost kazıkları yaşanıyor ki. Aristo, usta sen işi biliyorsun dedirtiyor…

Zamanın testinden geçen dostluk dostluktur bence. Çıkarların çatışmasına rağmen süren… Varsa tabii. Hatta evlilikler bile öyle. 20 yıl evlilikten sonra, boşanınca iki yabancı gibi oluyor, eski eşler… O kadın o adamı hiç sevdi mi? O adam o kadının saçını okşamış mıydı?

Bilinmiyor, belli olmuyor…

Dostluk konusuna gelince; aslında hayatta karşımıza çıkan insanlara bağlı. Yani herkeste aynı durum söz konusu değildir. Unutmamak gerekir ki her insan farklıdır, her insanın düşüncesi farklıdır. Bu da demek oluyor ki öyle genellemeler pek de doğru değil. Doğru değil diyorsam tüm insanlar için, yoksa böyle şeyler yaşayanlar da var ama herkes değil, mesela BEN.