İnsanların varacağı hedefler, ideallerinin niteliğine göre şekillenmektedir. Büyük buluşların, büyük fetihlerin, büyük devletlerin temelinde yatan en önemli sebep; kurulan hayallerin ve ideallerin büyük olmasındandır.

“Gök kubbe çadırım, güneş bayrağımdır!” deyip, kuracağı imparatorluğun büyüklüğünü hayal ederken, onu korumanın yolunun da cesaretten geçtiğini; “Ulu Allah’ım! Ne kadar korkak Türk varsa hepsini helak et!” sözleriyle dile getiren Oğuz Kağan gibi…

“Ey Türk! Üstte mavi gök çökmedikçe, altta yağız yer delinmedikçe senin ilini ve töreni kim bozabilir?!” diyen Bilge Kağan gibi…

“Ya İstanbul beni alır, ya ben İstanbul’u” diyen Fatih Sultan Mehmet Han gibi…

“Bağımsızlık benim karakterimdir” deyip, “Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!” parolasıyla, işgal olmuş ve bitap düşmüş bir milleti ve devleti ayağa kaldıran Mustafa Kemal Atatürk gibi… Büyük ideallere ve dolayısıyla hedeflere sahip liderlerle bu güne kadar geldik.

Asırlara dayanan bir geçmişten bu güne kadar gelen Büyük Türk devletlerinden, son kalemiz Türkiye Cumhuriyeti Devletini, “AB’siz olmaz, biz bize bir şey yapamayız” diyerek, düşmanlarımızla stratejik ortaklıklar kurarak, milli hedeflerden uzaklaşarak, korumada sıkıntı çeker bir vaziyet aldık.

Mustafa Kemal Atatürk, henüz işgalden yeni kurtulmuş ve Cumhuriyetimiz yeni kurulmuş olmasına rağmen gelecek için endişelerden kurtulamamış, milletimizin asla rehavete kapılmaması gerektiğini işaret ederek, ‘Nutuk’a bakın nelere değinmişti;

Türk gençliğine bıraktığım emanet

“Saygıdeğer Efendiler,

Sizi günlerce işgal eden uzun ve teferruatlı nutkum, nihayet geçmişe karışmış bir devrin hikâyesidir. Bunda milletim için ve gelecekteki evlâtlarımız için dikkat ve uyanıklık sağlayabilecek bazı noktaları belirtebilmiş isem kendimi bahtiyar sayacağım.

Efendiler,

Bu nutkumla, millî varlığı sona ermiş sayılan büyük bir milletin, istiklâlini nasıl kazandığını, ilim ve tekniğin en son esaslarına dayanan millî ve çağdaş bir devleti nasıl kurduğunu anlatmaya çalıştım.

Bugün ulaştığımız sonuç, asırlardan beri çekilen millî felâketlerin yarattığı uyanıklığın eseri ve bu aziz vatanın her köşesini sulayan kanların bedelidir.

Bu sonucu, Türk gençliğine emanet ediyorum.

Ey Türk gençliği!

Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyeti’ni, ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir.

Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek dahilî ve harici bedhahların olacaktır. Bir gün, istiklâl ve Cumhuriyet’i müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şerâitini düşünmeyeceksin! Bu imkân ve şerâit, çok namüsait bir mahiyette tezahür edebilir. İstiklâl ve Cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler.

Cebren ve hile ile aziz vatanın bütün kaleleri zapt edilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şerâitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. Hattâ bu iktidar sahipleri, şahsî menfaatlerini, müstevlîlerin siyasi emelleriyle tevhid edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir.
Ey Türk istikbalinin evlâdı!

İşte, bu ahval ve şerâit içinde dahi vazifen, Türk istiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!”

Şimdi herkesin, elini vicdanına koyarak ciddi bir muhasebe yapması gerekmektedir. Ya ideallerimizi büyütüp, büyük hedeflere varmak için; milli bir oluşa, milli bir duruşa, milli bir ekonomiye yöneleceğiz. Ya da küçük ve basit hayallerin batağında boğulup, sahte dostlarımızın tuzağında yok olup gideceğiz.

Son söz, Hazreti Mevlâna’mızın olsun;

“Can konağını aramadaysan, cansın. Bir lokma ekmek arıyorsan, ekmeksin. Şu nükteyi biliyorsan işi biliyorsun demektir: Neyi arıyorsan o’sun sen.”

Saygılarımla…

Ne oldu bize?
Dünyaya medeniyet, özgürlük ve insan hakları dağıtan bir millet idik, şimdi medeniyetsizlerden medet umar olduk.

Ne oldu bize?
Türk olmanın, ?Türküm? demenin başka bir gururu vardı. Lazımız, Çerkezimiz, Kürdümüz, Arabımız, Acemimiz vardı. Farklı dillerde konuşsak da özde bir idik. Şimdilerde Türküm demek nerdeyse suç oldu.

Ne oldu bize?
Vatanın bölünmez bütünlüğüne söz söylemek şöyle dursun, yoluna ölmek en büyük gururumuz idi, şimdilerde pare pare satar olduk.

Ne oldu bize?
Bağımsızlık Türk milletinin en büyük karakteriydi. Egemenliğimizi AB ye devretmek için yarış eder olduk.

Ne oldu bize?
Devlet malı; tüyü bitmemiş yetim hakkı sayılırdı, şimdi onsuz yemek katıksız yavan ekmek oldu.

Ne oldu bize?
Devletin ve milletin kutsalları kırmızı çizgileri vardı, ne kırmızı ne kara ne beyazımız kaldı.

Ne oldu bize?
Gavurun ekmeğini yiyenler gavurun kılıcını çalardı. Şimdi Vatanın ekmeğini yiyenlerden vatana kılıç çalanlar türer oldu.

Ne oldu bize?
Bir zamanlar esaret altında olanlar, gönderlerine ay yıldızlı bayağımı asar, gölgesine sığınırdı. Şimdi bayrağım birilerinin gözüne batar oldu.

Ne oldu bize?
Hak dinimiz İslam vardı, başka bir şey bilmez tanımaz idik, ak kara biri birine karıştı şimdi dinler bahçesine döndük.

Ne oldu bize?
En büyük şeytanlarımız vardı, şimdi şeytanla yatar kalkar olduk. Bir de şeytanın emrine amade olduk. Bir de üstüne en iyi müttefik.

Ne oldu bize?

Aziz vatan toprakları üzerinde kara bulutlar oluşmuş. Kargalar üşüşmüş, baykuşlar ötüşmüş. Yarınlarımız ipotek altına alınmış. Ölümü gösterip sıtmaya razı edilmiş, ölümü bekleyen bir hasta konumuna düşürülmüşüz.

Şimdi düşünme, uyanma zamanıdır. Görmek istemeyenlere, göstermek istemeyenlere rağmen, millet olup bitenlerden mutlaka haberdar edilmeli? Milletimiz narkoz yemiş hasta konumundan bir an önce kurtarılmalı. Zaman milletimizin aleyhine işlemektedir.

Düştüğümüz durum ne kadar vahim manzaralar içerse de çare yine bizdedir. ?bahçe biziz bağ bizdedir.?

Ne demişti Atatürk; ?Cebren ve hile ile aziz vatanın bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şerâitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. Hattâ bu iktidar sahipleri, şahsî menfaatlerini, müstevlîlerin siyasi emelleriyle tevhid edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir.

Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte, bu ahval ve şerâit içinde dahi vazifen, Türk istiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!?

Haydi her kes bir yerden başlasın, nefislerinizi, enaniyetlerinizi bir kenara bırakın; gün kuvvayi milliye günüdür. Başka zaman yoktur. Ve başka Türkiye yoktur.Son yıllarda ülkemizde kesif bir kavram kargaşası yaşanmaktadır.Kavramları sağlam kaynaklardan öğrenirsek,bir birimizi daha iyi anlayacağımızı düşünüyorum.
Not:Ben insanları 4 katogoride müteala ediyorum.1-Anlatılanı anlayıp anlatanlar 2-Anlatılanı anlayıp anlatamıyanlar 3-Anlatılanı anlamayıp anlatamıyanlar 4-Anlatılanı inatla anlamak istemeyenler.Sanırım en tehlikeli ve laf anlamaz grupta sonuncusudur.

Erdal Sarızeybek’in Sky Türk’teki aşağıdaki konuşmasını dinledikten sonra kahroldum. Bir avuç çapulcuyu yok edememek sırf çıkar içinse ve buna da gözyumuluyorsa yazıklar olsun.

Sarızeybek’in sözleri şöyleydi;

“Bizi yönetenler Avrupa Birliği uyum yasası diyerek ceza muhakemesi kanunu çıkardı. Avrupa’nın hiçbir ülkesinde bize empoze ettikleri ceza muhakemesi kanunu gibi bir kanun yok. Avrupa’da polis ve jandarma acil hallerde arama da, yapar göz altına da alır, elkoyma yetkisinde de bulunur ama nedense bizim polis ve jandarmanın bütün yetkisi elinden alınır.

Dolayısıyle polis ve jandarma kendi insiyatifiyle işleme kalkıştığında doğuda hemen şikayete maruz kalır. Şikayet sanki birilerinin aradığı fırsattır, derhal soruşturma başlatılır, görevden alınır, haklarından mahrum edilir. Dolayısıyle güvenlik güçlerinde bir çekingenlik hasıl oldu.

Ölü bir teröristin Türkiye Cumhuriyeti’ne maliyeti 10 trilyon liradır. Son 20 yılda 30 bin teröristi bertaraf etmişsek Türkiye’nin kaybı 300 katrilyon lira. O zaman soru şu: bu 300 katrilyon kime gidiyor? Terörden doğan rantın nereye gittiğini bilirseniz o zaman terörle mücadele edilmeyişinin sebeplerini ortaya koyabilirsiniz, bunun içinde şahsi menfaatlerinizde olabilir” diyordu.

Beni asıl üzen, şeref namus vatan için kendini feda eden etmeye de hazır olan kahraman Türk askerimizin herzaman varolduğu halde, Türk Silahlı Kuvvetlerinin en üst düzey komutanlarının ve devleti yönetenlerin alamadığı bir takım kararlarla bunu bitirmemesi. Bir avuç çapulcuyu yok edememesi ya da yoketmek istememesi.

Tanrı bizi herhangi bir ülkenin saldırısından korusun, arenada kazanıp masada kaybetmek, hem de rant için çok acı.

İzlemek isteyenler için linki.

Siyasetin her döneminde ne de güzel kullanıldı güven arayan insanımızın inancı, kendi menfaatlerini düşünen siyasetçilerimiz tarafından. Şehitlerimiz için bozuk düzen için, insanca yaşamak için, eğitim için, sağlık için, artık tartışmayalım hesap soralım, kıçını koltuğa yapıştırıp semirmelerini izlemeyelim, hesap soralım.

En basit soruyla ben başlıyorum. Kaynakları ırmakları bu gün diğer ülkelerin gıptayla baktığı bir ülkede, küresel ısınma susuzluk şikayeti ile lüks otellerde paneller ne kadar doğru sizce? Denizlere boşa akan, İsrail’e Irak’a bedava salınan suları görmezden gelip su yok demek siyaset mi, yoksa acizlik mi? Kaldırım taşı döşeyeceğine barajlar için proje çalışmaları başlatsa, faaliyete geçilse adım atılsa diyorum. Kendi başına bir karar alamayan siyaset bunu önce AB’ye ABD’ye mi danışacak?

Evet soruyorum neden adım atılmıyor? Binlece işsize ekmek kapısı açmak mı korkuları? “Ananı da al git burdan lan” diyen zat bu soruya “yağmur duasına çıkın” diyebilir, hiş şaşırmam.

Sadece üst’te Sevinç hanımın yazısına istinaden bir alıntı.

“9. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel 2006 yılının 1 Mayıs akşamı Habertürk TV’de Basın Kulübü programına katılıyor. Konu dönüp dolaşıp başörtüsüne geliyor. Demirel bir soruya şöyle cevap veriyor:

‘İlla başı bağlı okumak istiyorsan, başı bağlı olarak okunabilen yerler var, oraya git. Arabistan’da falan öyle yerler vardır, Oraya gidin. Orada okuyun. Türban özgürlük falan değildir. Bu gericiliktir.’

Demirel’in ‘Başörtüsüyle üniversiteye giremeyen kızların Arabistan’a gitmesini tavsiye ettiği’ bu sözleri Hürriyet başta olmak üzere çok sayıda gazetede yer almamıştı.”

Bu da bizim cumhurbaşkanımızdı? Başörtüsü ne menem şeymiş ki bu kadar dert oldu herşeye. Özgürlükten bahsederiz, herşeyi kısıtlarız. Demokrasiden bahsederiz, Demokrasiyle seçilenin önünü tıkarız.

Biz neyiz? Kimiz?

Atatürk’çü düşünceden, CHP’den bahsetmeyelim. Herşeyin artık Atatürk’ün arkasına saklanmadan yapılması lazım düşüncesindeyim. Herşeyi yapalım ama Atatürk’çüyüz. vuu! Bu anlayış değişmeli. Ben o Atatürk’çüyüm diyenlerden daha fazla Atatürk’çüyüm. Ama her yaptığımı bunun arkasına saklanarak savunmuyorum. Çok şey bildiğini iddia edip bu ülkenin tarihini bilmeyen insanlar dahi var. %20′yi başarı gören bir zihniyetin hala durması gariptir.

Kısacası, CHP’nin başarısız politikası AKP’yi daha fazla oy alarak gelmesini sağladı. Üstte denilenler gibi, iyi veya kötü ülkeyi nereye götürse de, birisi lafla, diğeri icraatla oy aldı.

Herşeyi geçtim. Ortada bir DTP var. PKK’yı terör örgütü görmeyen bir Meclis Partisi. Hani, terör propagandası yapmaktan hapiste yatan ve milletvekili olarak hapisten çıkıp gelen kişinin olduğu parti.

Bir Hrant Dink öldürüldü diye sokaklara döküldü insanlar, Hepimiz Hrant’ız diye. Hangi bir gün şehit haberleri çıkınca, Hepimiz Türk’üz, Hepimiz Mehmetçik diye sokaklara döküldü, mitingler yapıldı?

Bilmem kaçbin kişi Cumhuriyet Mitingleri diye sokaklara döküldü ama hangi biri asıl Cumhuriyet Miting’i düzenleyip toplandı?

Biz sadece Demokrasiye sahip çıkıyoruz, İnsanımıza, Ölen Şehidimize değil.

Cumhurbaşkanını, onu, bunu tartışacağımıza bunu tartışalım.. Daha sağlıklı olacaktır.

Saygılar.

Ben Voltaire gibi “senin gibi düşünmüyorum ama düşünceni özgürce söylemen için canımı bile veririm” dalına tutunmaya çalışanlardanım..

Anlamaya çalışıyorum, uzlaşının temelini karşılıklı anlama çabaları oluşturur. Anlam vermeye çalışıyorum. Mantıkla, bilimle..

Ama geçen akşam, tamamen tesadüfi bir zap hamlesi sonucu tam da o “talihsiz” cümlenin kurulma anına şahit oldum. Kaldım öylece. ‘”Beğenmiyorsan Çık Türk vatandaşlığından, git kimi seçersen seç!”

Bana dedi. Bana “git” dedi. Bunu bana bir seçim- sonuç tartışması sırasında o partiye oy vermiş bir arkadaş duygusal bir patlama anında söylemedi. Bana benim de başbakanım olduğunu, beni de kucaklayacağını, benimle uzlaşacağını dile getirip bu konuda söz vermiş en yetkili ağız söyledi. Bana “git” dedi.

Gidecek yerim yok Tunç.

Bildiğim tek dil Türkçe. Yiyebildiğim yemek Türk mutfağı. Ben komposto severim. Kuru fasülye. Pilav. Baklava. Su böreği. Enginar. Dolma. Sarma. Barbunya. Sevgilim terkettiğinde Türkü söyler ağlarım. Susuz Rakı içerim. En çok lafı onlara söyler, sadece Türk erkeklerini sevebilirim. Seviyorsam da “seni seviyorum” derim.

Bayramlarda tatile kaçmam. Büyüklerin ellerinden, küçüklerin gözlerinden öperim. Evime giden yoldan başka yol, Vatanımdan başka memleket bilmem.

Param olduğunda Türk bankalara yatırırım. Türk doktora giderim. Marketten sadece pirinç almam bile 2 saati bulur, yüzde yüz Türk tohumuyla yetiştirilmiş pirinç olduğundan emin olmak için tek tek paketleri okurum. Türk giysiler giyerim. Rüyalarımı Türkçe görürüm.. Şehidime Türkçe ağıt yakarım.

Annemin mezarı burada. Tüm ölülerim burada. Türklere Orta Asya’dan gelirken kılavuzluk etmiş tüm sülalem: Ali Kaşifoğulları Beyliğinin tüm geçmişi. Yemen’de ve Çanakkale’de ölen dedelerimin yüreği. Hepsi burada. Tanıdığım sevdiğim ve sevmediğim ama etkileşim içininde olduğum herkes. Burada.

Vergimi düzenli öderim. Pek yalan söylemem. Kimseyi dolandırmadım. T.C yi hedef alan ağır laflar etmedim. Hayatım boyunca hiçbir büyük hediye kabul etmedim. Arabam yok. Evim de. Gidecek başka yerim de.

Bu bir tür “gidemiyorsan otur aşşa, SUS” uyarısıydı sanırım.

Çok yorgunum..

Sustum..

Saygılarımla.

Yoksa mümkünmüdür ki böylesine zengin bir fikir karışımı olan topluluklarda lider kişiliğe sahip insanlar çıkmasın.

Ben seçimlerde oyumu kendisine hiç güvenmediğim halde Baykal’ın liderliğini yaptığı chp’ye verdim. En azından partinin alt tabanında ülkesini seven gerçek milliyetçi önce ülkenin çıkarlarını düşünecek insanlar olduğuna inandığım için.