Benim de bir umudum vardı. Onu her şeyden çok severdim, ama o benim ölümsüz aşkımı hiçe saydı ve şimdi yapyalnızım. Ben ki onun için dünya’yı karşıma alırdım ama o gitti. Zaten gittiği gün bitti.

Bu yüzden doğru seçimler insanı daima hatırlatır. Yanlış seçimler ise insanı ipe bile götürür.

Sevgilerimle.

İnsanın özündeki bencilliğin panzehiri gibi bir şey bu iyi olmak galiba…

Şu an geçen sene en yakın arkadaşlarım dediğim kişiler bana sırtını döndü. Sebep olarak benim bu sene onları sattığımı düşünüyorlar. Ama olaylar aslında öyle ilerlemedi. O sevdiğim iki arkadaşım birbirine küsmüştü. Ben de arada kalmıştım. Biriyle konuşunca diğeri küsüyordu. Daha sonra bana sınıfımıza yeni gelen arkadaşımıza onları sattığımı, aslında beni sevdiklerini ama o kızdan nefret ettiklerini söylediler. Ve benimle küsünce ikisi öyle bir barıştılar ki sanki bana nispet yapar gibi.

Artık dostlarımı tanıyamaz oldum. Onların asıl amacı beni aralarından atmakmış. Herşey bahane… Oysa onların barışmasını ne kadar çok istemiştim. Ben bana böyle yapacaklarını bilmiyordum.

Ama bu yazıyı okuduktan sonra onları kafaya takmamaya çalışacağıma kendime söz verdim… Çok thank you… Ne yaparsam bu sene kendim için, oks’yi kazanmak için kafaya tokadan başka bir şey takmamalıyım. Bunu hatırlattığınız için tekrar tekrar teşekkürler…….

Ben öyle herkes gibi anlamlı şeyler yazmak isterdim ama malesef öyle yetenegim yok, olanları da kıskanıyorum açıkcası. Yorumlar da yazının üstüne güzel gidiyor.

Şu hayatta herkese gül diyorsun da değmeyen insana nasıl güleceğim bilemiyorum, o zaman da kendimi kandırmaz mıyım? Tabi onu da. Peki bu beni mutlu eder mi, hayır, onu eminim hayır. Bundan mutlu olacak birisi daha görmedim çünkü.

Yazı keyifli; ancak seçilen başlık daha bir umut verici olmuş. Zira gelecek için kaygılanmak gerek…

100 yıl sonrası… Çok uzun bir süre değil sanki. Ama bir insan ömrü açısından uzun sayılabilir. Aklıma gelen bir kaç soru var:

Bizim eskiden mahallelerimiz vardı, ne oldular şimdi? Hani herkes birbirini tanırdı. Güzel keyifli evlerimiz vardı o mahallelerde. Aşı boyalı, sofalı ve 10-15 odalı evler… Ha bir de yağmur yağınca insanın gönlünü okşayan toprak kokusunun göğe nüfus ettiği bahçelerimiz vardı o evlerde eskiden. Neredeler şimdi? Buları daha iyileriyle mi değiştik acaba? Yoksa onlar bizi daha iyi birileriyle mi değiştiler?

Kentleşme bu kadar anlayışsız ve kent yüzlü mü yaptı bizi? Bence biz kentlerimizi ruhsuzlaştırdık. Merhameti işin içine katmayı unuttuk gibi. 20-30 katlı binalar yapmayı ve bunları çok güzel dayayıp döşemeyi başarabildik ama farkında olmadan kendimizi beton hapisanelerin içine koyduğumuzu unuttuk. Mesela İran’da mahalleler hala bizdeki gibi diri ve aktif. Her hafta şebih törenleri yaparlar ve o nahıl mahallenin göbeğinde durur. Herkes birbirini tanır. Veya Özbekistan. İnsanların birbiriyle ne kadar içten selamlaştıklarını ve aile bilincine na kadar sadık olduklarını görebilirsiz… Ya biz?

Ben depremi tam içinde yaşadım. Aynı binada oturan insanların birbirlerini tanımadıklarını gördüm. Bir lokma ekmeği ancak devlet yetkililerinden isteyebilecek kadar yalnızlaşmış insanları gördüm. Yanlarına gittiğinde öcü gibi korkarak baktıklarını gördüm. Galiba tarihi binalarımızın turizm açısından restorasyonuna önem verirken, bundan sonra bu restorasyonlarla birlikte o binaların içinde yaşayan insanların sevecenliklerini ve içtenliklerini de içimize restore ederek yerleştirmeliyiz gibi geliyor bana.

Tunç, bu yazınla bir çok soruyu uyandırdın. Ama emin olmalısın ki 100 yıl sonrasını daha güzel yapacağız…

Saygılarımla…