ANLAR
Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,
İkincisinde, daha çok hata yapardım.
Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.
Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar,
Çok az şeyi
Ciddiyetle yapardım.
Temizlik sorun bile olmazdı asla.
Daha çok riske girerdim.
Seyahat ederdim daha fazla.
Daha çok güneş doğuşu izler,
Daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim.
Görmediğim bir çok yere giderdim.
Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.
Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine.
Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım ben.
Yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu.
Farkında mısınız bilmem. Yaşam budur zaten.
Anlar, sadece anlar. Siz de anı yaşayın.
Hiçbir yere yanında termometre, su, şemsiye ve paraşüt almadan,
Gitmeyen insanlardandım ben.
Yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım.
Eğer yeniden başlayabilseydim,
İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.
Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.
Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,
Çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer.
Ama işte 85′indeyim ve biliyorum…
ÖLÜYORUM…

Herkesin hayatının bu kadar içiçe geçtiği bir zamanda.. hayatımda belki hiç karşılaşmayacağım kişilerin yorumlarını okuyorum burada.. beynimde yer ediyor bazıları.. hepsini analiz edip sonuca ulaşmak belki kendi yolun fakat beynim ne derece bağımsız ki?

Büyürken yaşadığım gördüğüm insanlardan aldığım ilhamlar değil mi gitmek istediğim taraf olduğunu sandığım yönü belirleyen?

Yoksa en huzurlu yürünen yol mu kendi yolumuz?

Kafam karıştı.

1-KINAYICININ KINAMASINDAN KORKMAMAKTIR

2-HERŞEYİ ŞİMDİ YAPABİLECEĞİNİ BİLMEKTİR

3-DÜŞÜNCELERİNİ HAYATA GEÇİRMEKTİR

mesala bugün 20 sayfa kitap okuyacağım ama şimdi okumak istemiyorum; 2 saat geçeçek, yine şimdi olacak…

Hayatım boyunca sadece “zorunda” olduğum için pek çok şeyi yapmadım.. En azından yapmam gereken zamanda… Okulum o yüzden bir sene uzadı. Ders kitaplarımı yaz tatilinde okuyordum. Herhangi bir şey kaybettim mi diye soruyorum kendime. “Hayır”… Hatta iş dünyasına girdiğimde yaşıtlarımın çoğuna göre bir sene daha “saf”tım, daha temizdim…

Evet çalışmanın beni kirlettiğini düşünüyorum.. En azından benim için geçerli olan şu andaki haliyle…

Çoğu bayanın hayallerini süsleyen bir işten kendimi ifade etmem mümkün olmadığı için, başkasının hayatını yaşıyormuşum gibi hissetmeye başladığım için ayrıldım. Binlerce sebebim vardı bu yüzden.. Birçoğu saçma hatta normalde çok da önemli olmayan şeyler… Kırmızı ojeyi severim, onlar açık renk sürmemi söylediler. Saçlarım kızıl, dikkat çekmeyen renkleri önerdiler. Yürüyüşüm sorun oldu, yeni olduğum için ezilmem ve benden daha kıdemlilere hürmet etmem gerektiği konusunda bana nasihatler verdiler… Kıdemine bakmam ki ben insanlığına bakarım!!!

Kendi yolumdan gitmeye çalıştım ama bana geri dönüşü raporlar, uyarılar, cezalar ve kesintiler oldu. “Ne işim var burda?” dedim. İşim olacak başka yerlere bakmaya karar verdim… Şu an bir tanesini deniyorum… Yine tuhaf şeyler oluyor. “Kim” olduğum benim için bu kadar önemliyken -eminim herkes için öyledir- neden özellikle “ben” olmamam gerekiyor?

Büyümek içine çekmeye başladı beni… Artık kendi yolumu sorguluyorum. Kendim olmaktan korkuyorum. “Ben” sürekli başımı bela sokuyor. Sanki huzur için diğerlerine benzemeye başlıyorum. Aslında bu beni daha çok korkutuyor. Çocukluğum hayal dünyasında geçti. Şimdi o dünyanın bana kattıklarını yavaş yavaş kaybetttiğimi farkediyorum. İçimdeki tuhaf çocuk, o kuralsız, sınırsız, yaratıcı çocuk, ölüyor… Büyümek istemiyorum, benzemek istemiyorum!

Sorgulanmak, yargılanmak, sınıflandırılmak istemiyorum. Beynimdeki o şizofren kıvrıma tutunup zaman zaman “Babili düşlemek” istiyorum…

Zorunluluklar beni kendimden uzaklaştırıyor. Sabahları gözümü bir başkasının dünyasına açıyorum. Kim olduğumu sorgulamadan servise yetişmeye, hedefleri gerçekleştirmeye, insanlığından şüphelendiğim kimselerle iyi geçinmeye, saatleri geçirmeye ve tekrar tekrar aynı günleri yaşamaya çalışıyorum.

Sanırım kim olduğumu sorgulamadan yaptığım tercihlerin sonuçlarını yaşıyorum…

Başından çok daha farklı bir sona gidiyor şimdi yazı… Farkettim ki, aslında zorunluluğu bana kabullendirilmiş yollardan, kendimi kandırarak geçmişim!!!

Evet, kendi yolumla yapmaya çalışmışım… Ama kimin seçimlerini?

Teşekkürler.

Şimdi düşündüm de ben de diğer bütün insanlar gibi hep başkaları için yaşamışım. Kendi doğrularına göre yaşamak ne kadar zormuş aslında, kendi doğrularını savunmakta. İnsanlar arasında bir düşünce paylaşılırken bile, herkez senin düşüncene ters bişeyler söylüyorsa hayır ben öyle düşünmüyorum demek bile çok zor geliyor çoğu zaman insana.

Çoğu zaman bir atalet halindeyiz. Kendi bildiğimizi yapsak bile önümüze çıkan en küçük bir engelde başaramıyorum deyiveriyoruz. Öğrenilmiş çaresizlik ve öğretilmiş çaresizlik aslında bizimkisi. Biliyoruz belki ama yine de hareket edemiyoruz.

Kimseye rezil olmayalım, kimse bize gülmesin diye hayatı ezbere yaşıyoruz işte bizden öncekiler gibi…

“Küçükken annemin ve babamın kızıydım, evlendim eşimin karısı oldum, çocuklarım oldu ve artık onların annesiyim. Ne zaman -ben- olacağım” diye sitem eden bir kadının yazısıydı. Eminimki bu şekilde sitem eden bir çok insan vardır çevremizde.

Ben “Yapmam gerekenler, hem de kendi yolumla ama büyüklerimin tecrübesinden faydalanarak” diyerek yoluma devam etmeye çalışıyorum.

Büyüklerimiz gençliğin ne demek olduğunu biliyorlar fakat biz yaşlılığın ne demek olduğunu bilmiyoruz.

When we are young age has no meaning
I never gave it a second thought
Until one day along came this old man
And this is what he said to me
Yes this is what he said to me

I know what it is to be young
But you, you don’t know what it is to be old
Someday you’ll be saying the same thing
Time takes away so the story is told
I have so many questions
For the wise man i met
Couldn’t find all the answers
No one has theirs as yet
There’ll be days to remember
Full of laughter and tears
After summer comes winter
So go the years
So my friend let’s make music together
I’ll play the old while you sing me the new
In time when your young days are over
There’ll be someone sharing their time with you

Orson Welles – I Know What It Is To Be Young

Yazın son günlerde sıkça izlediğim bir dvd’yi anımsattı. Adı “Aydınlanmanın Vakti Geldi.” Quantum fiziğini, yani olasılıkların dünyasını anlatıyor. Her zaman daha iyi seçeneklerimiz var ve yapabileceklerimizin sınırı yok. Hayatın bize biçtiği bir rol yok ve neyi seçersek onu yaşama imkanına sahibiz.

Bu bloga mesaj yazanların da duygularını anlaması eminim senin için de ayrı bir keyif. Paylaşımlarının devamını bekliyoruz.