Gerçekten yaşayanlar düşüncelerini hayata geçirebilenlerdir… Taa genetik kodlarımıza kadar işleyen, sonrasında aile, kültür, eğitim (?), din, ahlak, çevre ve bilumum zararlı neşriyat tarafından :) zihinlerimize kodlanan “yapamazsın, edemesin, aptalsın, geri zekalısın, adam olmazsın” ların sonucunda risk alamayan ve gerçekten yaşayamayanların ülkesidir burası…

Amerika neden ve nasıl Amerika oldu dersiniz… çünkü Amerika kaybedecek çok az şeyi olup, bir okyanusu aşarak bilinmeyende yeni bir yaşam kurmak için can atan insanlar tarafından kuruldu.. tüm dünyayı peşinden sürüklemesine şaşmamak gerek…

Benim hayatı anlamam ve kendi yoluma gitmem adaşım Tunç Bey kadar uzun sürmedi… berbat bir trafik kazasından sonra ikinci kez yaşama şansımı elde etmiştim ve artık bu armağanı iyi kullanmalıydım… size verilen armağanı (hayatı) iyi kullanın arkadaşlar… ve bir sır daha vereceğim… Tanrı çılgınları sever ;) Korkularınız ve kendiniz önünüzdeki en büyük engelsiniz…

Oysa standart yolların tamamını deneyip bir sonuca varamayan ancak ümidini de kaybetmeyen Aaron, Google lobisine çadır kurmakta bulmuştu çareyi :)

Cevap verdiği video’nun linki:
buzla.com/internet/google-turkiye-pazarlama-direktoru-mustafa-icil

Risk almak kelimesinin cesareti kırdığı konusunda düşüncelerim bulunmakta. Şöyleki risk almak denildiğinde kişiler riskin negatif olumu doğrultusunda kaybedeceklerini düşünerekten düşünceler ve eylemelrden vazgeçebiliyorlar. Dolayısıyla risk almak kelimesini bence iş yaşantısında farklı bir kelime ile bütünleştirmek gerektiğine inanıyorum . Ticari zekasına güvenen cesareti tam olan ve ne istedğini beklentisini bilen kişiler risk almış olmazlar.

Neden mi? Çünkü belki biraz garip gelicek ama ne istediğini ve hedefini belirledikten sonra o kunuyu düşünüp ve odaklanırsan kesinlikle hedefine ulaşırsın. Ben kendimden ve politikalarımı izleyen çevremden örnek vermek isterim .

Kendime ait bir teknem var. Bu tekneye ulaşmak için önce hayal ettim. Nasıl bir tekne nasıl olmalı ve nasıl almalıyım. Bunu uygulamak için teknenin resmini çizip bunula ilgili gerekli birtakım işlemlere herhangi bir maddi ödeneğim yokken başladım . Ama ya çalışmamdan yada yaymış olduğum istek frekansında olsa diye düşünüyorum. İstediğim tekne kısa sürede 6 ay içerisinde benim oldu. Tekne basit bir tekneydi. Yaklaşık 5 metrelik bir polyester ve içten takma bir motor. Ederi çok değil. Ama tekneye ulaşabilmek için teknenin bir limana bağlı olması gerekiyordu. Evrakların ve ehliyetlerimiz olması gerekiyordu. Tekne deniz kenarı bir yerde olması gerektiği ve yazlık tarzında bir evde olmalıydı ki tekneye hafta sonları ulaşabileyim.

Bu geçiş sıralamasında en son teknem oldu. Tabi diğerleri de.

İşim ise devam ediyor bunca zorluk ve kriz, istek ve cesaretimizle kolaylıkla aşılabilecektir. Ummayıp yada bişilierin olmasını beklemeyip isteklerimize sarılmalı ve adım adım çalışarak ulaşmalıyız. Bazen zor bazen kolay ama isteyince oluyor.

Teşekkürler.

“İnandığı fikrini Google’a duyurabilmek için ’standart yollardan’ sonuç alamayıp, “bir görüşme ayarlanana kadar lobilerinde şımarık çocuklar gibi oturur, beklerim” diyen Aaron Stanton isminde bir genç vardı.

Onun hikayesini dünya ‘CanGoogleHearMe’isimli blogundan büyük bir sempati ile izlemiş ve destek vermişti. Aaron aynı zamanda fikri olup ne yapmasını çözemeyen birçok insana da ilham kaynağı olmuştu.

Onun yaptığı gibi Google lobisinde çadır kurmak dışında, standart yollardan (binlerce fikir geldiği için bir filtre sisteminin gerekliliğine inanmakla beraber) sonuç alamayan yaratıcı gençlerimize sizin önereceğiniz yaratıcı çözümler neler olur?

Konuyu daha iyi ifade edebilme adına, Aaron’un başarı hikayesini özetleyen şu yazıya ve gelen yorumlara bir göz atabilirsiniz:

Google Beni Dinleyecek Misin?“

Buzla‘dan sorduğum bu soruya bir cevap gelirse, onu da burada sizlerle paylaşacağım.