genellikle insan bilgi sahibi olmadığı konularda söz sahibi olmamalıdır, bilmediğini bilip dinlemeli ve öğrenmelidir.
yazınız, beni bir bakıma olsa da bana anlatmış, açıklamış ve kendimi biraz daha olsun anlayabilmemi sağlamıştır.

teşekkürlerimi sunuyorum…

Mutlu olmak için içinde bulunduğum andan daha iyi bir zaman olduğunu beklemekten vazgeçtim. Mutluluğun bir varış değil bir yolculuk olduğunu Konfiçyüs’ün şu dizelerini okuduğumda anladım:

“Pek çokları mutluluğu hala insandan daha yüksekte arıyorlardı, bazıları da daha alçakta. Oysa mutluluk insanın boyu hizasındaymış…”

Kime sorsan eğitim şart diyor; kimisi bunu beynin iki merkezini karşılaştırıp eğitim şart diyor, kimisi ise yere çöp atanları hedef alıp söylüyor. Türkiye’nin imkanları ortada, bu imkanları nasıl en verimli şekilde kullanırız, şimdiye kadar hangi yöntemleri uylamışız da başarız olmuşuz, bize uygun olanı bulsak bile nasıl sisteme uygulayabiliriz, soran var mı yine yok.

Bunları tartışmaya açsak yıllarımızı alacak belki. Bence asıl sorun insanın beyninin hangi bölgesini kullanmadığı ya da yere çöp atanın eğitimsizliği değil, sorun insanların neden eğitilemediği.

Fazıl Oral işini yapıyor ,ondan bizi kurtaracak bir eğitim sistemi önermesini de istemiyorum ama asıl işi bu olanların beyinlerinin hangi bölümü yetersiz anlayamıyorum.

“Bir gün İrlanda’daki bir taşra oteline, bir adam köpeğinin orada kalıp kalamayacağını soran bir mektup yazmıştı. Ona aşağıdaki yanıt verilmişti:

Sayın Beyefendi,

Otuz yıldır otel işi içindeyim. Hiçbir zaman sabahın erken saatlerinde bir köpeğin zorla dışarı çıkarılması için polisten şikayet telefonu almadım. Hiçbir köpek bana karşılıksız bir çek vermeye çalışmadı. Herhangi bir köpek asla yatak çarşaflarını sigara ile yakmadı. Asla bir köpeğin valizinde otel havlusu bulmadım. Köpeğinizin başımızın üzerinde yeri vardır.

Not: Şayet kendisi sizin için kefil olursa siz de gelebilirsiniz.”

Hırs mı, arzu mu, sahip olmak mı? Aslında hepsi ego ve olabileceklerin üstünde beklentiye kapılarak kendimizden kaçarak yaşamı zehir ettik. Birinin dediği gibi koca bir nesli harcadık, harcandık… Gelen ağam, giden paşam birey olamadıktan sonra bu yolculuk değişmez.

Anneannemin bir lafı vardı. Biliyorsun dötünün huyunu, içme sirkenin suyunu diye. Bu dejavu ne zaman bitecek tanrım…