Mutlu olmak için içinde bulunduğum andan daha iyi bir zaman olduğunu beklemekten vazgeçtim. Mutluluğun bir varış değil bir yolculuk olduğunu Konfiçyüs’ün şu dizelerini okuduğumda anladım:

“Pek çokları mutluluğu hala insandan daha yüksekte arıyorlardı, bazıları da daha alçakta. Oysa mutluluk insanın boyu hizasındaymış…”

Kime sorsan eğitim şart diyor; kimisi bunu beynin iki merkezini karşılaştırıp eğitim şart diyor, kimisi ise yere çöp atanları hedef alıp söylüyor. Türkiye’nin imkanları ortada, bu imkanları nasıl en verimli şekilde kullanırız, şimdiye kadar hangi yöntemleri uylamışız da başarız olmuşuz, bize uygun olanı bulsak bile nasıl sisteme uygulayabiliriz, soran var mı yine yok.

Bunları tartışmaya açsak yıllarımızı alacak belki. Bence asıl sorun insanın beyninin hangi bölgesini kullanmadığı ya da yere çöp atanın eğitimsizliği değil, sorun insanların neden eğitilemediği.

Fazıl Oral işini yapıyor ,ondan bizi kurtaracak bir eğitim sistemi önermesini de istemiyorum ama asıl işi bu olanların beyinlerinin hangi bölümü yetersiz anlayamıyorum.

“Bir gün İrlanda’daki bir taşra oteline, bir adam köpeğinin orada kalıp kalamayacağını soran bir mektup yazmıştı. Ona aşağıdaki yanıt verilmişti:

Sayın Beyefendi,

Otuz yıldır otel işi içindeyim. Hiçbir zaman sabahın erken saatlerinde bir köpeğin zorla dışarı çıkarılması için polisten şikayet telefonu almadım. Hiçbir köpek bana karşılıksız bir çek vermeye çalışmadı. Herhangi bir köpek asla yatak çarşaflarını sigara ile yakmadı. Asla bir köpeğin valizinde otel havlusu bulmadım. Köpeğinizin başımızın üzerinde yeri vardır.

Not: Şayet kendisi sizin için kefil olursa siz de gelebilirsiniz.”

Hırs mı, arzu mu, sahip olmak mı? Aslında hepsi ego ve olabileceklerin üstünde beklentiye kapılarak kendimizden kaçarak yaşamı zehir ettik. Birinin dediği gibi koca bir nesli harcadık, harcandık… Gelen ağam, giden paşam birey olamadıktan sonra bu yolculuk değişmez.

Anneannemin bir lafı vardı. Biliyorsun dötünün huyunu, içme sirkenin suyunu diye. Bu dejavu ne zaman bitecek tanrım…

Dünya bizlerin verdiği tüm yorgunluğa, zahmete rağmen hala dönebiliyor, güneş doğmaktan hiç vazgeçmiyor ama biz insanlar düşünmekten vazgeçebiliyoruz. Hemen önümüzde oluşan bir olaya bile duyarsız kalıp, üzerinde biraz bile durmadan devam edebiliyoruz.

Ben 80′leri az da olsa yakalayabilmiş biriyim ve hayal meyal da olsa güzel günlere şahit oldum, öğretmenin öğretmen gibi saygı gördüğü, güvenliğin daha hissedilir olduğu günleri görebildim. Şimdiyse bir cadı kazanında orta ateşte karıştırılıyoruz, ateşin içimize işlemesi için her türlü işlem yapılıyor.

Bence günümüzde bu tarz eylemlerin artmasının temel sebeplerinden biri gençlerin önünde örnek teşkil edebilecek birilerinin olmaması. Aile yapısı bozuldu, bize ait insani değerlerin içi boşaltıldı, modernlik adı altında karmaşık ve çarpık ilişkiler yerleşti vb tüm olaylar her şeyi olağan gibi göstermeye başladı. Eğitim sadece sınavlardan ibaret ve günümüzde bilgiye ulaşmak çok kolayken gençlere bilgiye nasıl ulaşacağı öğretilmiyor ve düşünmeden konuşan, iş gören bir nesil yetişiyor.

Kişisel sorumluluk duygumuz yok, bıraktım toplumu herkes üstüne düşeni hakettiği gibi yaparsa zaten sorunun büyük bir kısmı çözülecek ama biz daha kendimize “nasıl daha iyi olur” sorusunu bile soramıyoruz, yüzleşmiyoruz asıl “biz”le.

Aile kavramı desek aynı evde yaşayan yabancılardan mı yoksa farklı evlerde yaşayan yalnızlardan mı bahsetmek daha doğru olur bilmiyorum. Evlilik, kendine yetecek insanların gireceği bir düzenken, ortada geçmiş sorunlarıyla büyüyen insanlar ve onların çocuklarını görüyoruz ve dolayısıyla yukarıda belirtilen yaş aralıklarında birçok şey eksik kalıyor. Çocuk sadece gördüğüyle yetiniyor ve düşündükleri bildikleriyle sınırlı oluyor. Zamanında doldurulamayan boşluk koskoca bir öfke ve bastırılmışlıkla doluyor ve acısı başkalarından çıkıyor ve bir hayat çocukluğuna yenilmiş oluyor.

Bu döngü böyle sürüp gidiyor…

Tüm bunlar bir zincirin halkaları, yaşadığım topraklar adına elimden geleni yapmaya çalışsam da zinciri tamamlayacak diğer insanlar için hayıflanıyorum ne yazık ki… Veremediğimiz şeyi almamız mümkün değil ve devrimi satın alamayız ya da yapamayız sadece devrimin ta kendisi olabiliriz. Devrim ya ruhtadır ya da yoktur.

Değişim içten dışa doğru olur, kendimizle yüzleşelim, bilançomuzu yapalım ve artık önümüze bakıp harekete geçelim… Yoksa daha nice nesil bu sorunlarla karşı karşıya gelecek ve geçmişte var olduğuna inanılan bir dünyanın özlemiyle yanacak.

Sevgiler…