Geride Nasıl Bir Miras Bırakmak İstersin? yazısına yapılan yorumlar

Fikir Atolyesi Köpek Kadar Olamamak! tarafından

Fikir Atolyesi Köpek Kadar Olamamak! — Mon, 30 Nov 2009 22:04:04 +0000

[...] Below’ bana üç sene önceki “Geride Nasıl Bir Miras Bırakmak İstersin?” yazısındaki hikayeyi hatırlattı: Savaşın en kanlı günlerinden biri. İnsanın başını bir saniye dahi [...]

Mert Altaş tarafından

Mert Altaş — Sun, 01 Nov 2009 18:18:40 +0000

Bence bu sorunun cevabı; dünyaya bir iz bırakabilmektir. Sonuçta öldükten sonra yokolup gideceğiz, tüm yaşananlar ve yapılanlar yeryüzünde kalacak, hiç değilse kendinimizi “ölümsüzleştirecek” bir şey bırakmamız gerektiğini düşünüyorum.

Açıkladığınız yazıda da bunun daraltılmış konularını görüyorum.

Bu arada Fikir Atölyesi’ndeki içerik ve tasarıma bakarsak gerçekten müthiş bir iş çıkartmışsınız, çok teşekkürler.

Fikir Atolyesi Sizler Benim Tutkumsunuz. tarafından

Fikir Atolyesi Sizler Benim Tutkumsunuz. — Sat, 26 Jul 2008 00:26:20 +0000

[...] “Geride Nasıl Bir Miras Bırakmak İstersin?” başlıklı yazımızın içinde Ralph Waldo Emerson’un “başarı nedir?” sorusuna verdiği bir cevap vardı: [...]

A.Karamanlıoğlu tarafından

A.Karamanlıoğlu — Tue, 24 Jun 2008 12:07:39 +0000

Bu konuşma, geride nasıl bir miras bırakmak istersiniz sorusu üzerinden dönüyor fakat farkına varmamız gereken bir şey var ki o da bu dünyada pek az insanın arkasında gerçekten bir şeyler bırakabildiği.

Zaman dediğimiz kavramın içinde öğütülen milyonlarca insan aslında hiç yaşamadı, yukarıda söylenen her şey çok güzel, başarmış olmak, insanca yaşamak, tasasızca gülebilmek, pişmanlık duymamak ve bir güzelllik yaratmak ya da ona ortak olabilmek…

Bu sistemin çarkları içine ne kadar gömülmüş olsak da bu söylenenleri gerçekleştirebilmek zor değil, işte ölümsüzlük denilene böyle ulaşılıyor, son sözündeki tek kelime bile işte böyle insanlığa kalabiliyor… “geleceğini biliyordum…”

minimal tarafından

minimal — Tue, 18 Mar 2008 12:06:52 +0000

Gerçektende anlattığınız bir miras bırakmak çok güzel olurdu.İnsanların ben öldükten sonra vay be ne iyi insandı demeleri güzel ama daha değişik anılar bırakmak güzel olurdu.

Örneğin; Çanakkale zaferindeki koca yusuf ve diğer kocaman askerlerin yapmış olduğu 250 kiloluk cephaneliği tek başına taşımak. En büyük miraslardandır bence.

D.Özlem tarafından

D.Özlem — Mon, 10 Mar 2008 12:25:07 +0000

Aslında 5 Oscar, 4 Grammy, 4 Nobel almak isterdim. Sonra Kristal Elma’ya falan da hayır demem.

Bana tüm yüreğimle bırakmak istediğim bir miras var..

Akıllanıp artık hiçbir şey için fazla endişelenmemeyi başardığımda, aslında hayatın mükemmel olmadığını, onu ancak yaşanacak kadar iyi bir yer yapmayı başarabileceğime inandığımda bir kız çocuğu isterdim… Gülen yüzlü bir kız…

zehra tarafından

zehra — Sun, 27 Jan 2008 20:04:54 +0000

Her ömrün bir sonu var ama bu sonu düşünmek bile istemiyor insan. Zevk-i sefa hoş geliyor insana. Ama son nefesimizde bunun boş olduğunu anlamakta var.

Oysa bize öyle güzel miraslar bırakılmışki bunlara şükretmeyi bile beceremiyoruz. Ama şikayetçi olacak ve eleştirecek şeyleri daha çok dile getiriyoruz kimi zaman.

Sevgiyle kalın.

Sizler Benim Tutkumsunuz. | Fikir Atölyesi tarafından

Sizler Benim Tutkumsunuz. | Fikir Atölyesi — Fri, 21 Dec 2007 16:49:17 +0000

[...] “Geride Nasıl Bir Miras Bırakmak İstersin?” başlıklı yazımızın içinde Ralph Waldo Emerson’un “başarı nedir?” sorusuna verdiği bir cevap vardı: [...]

idris şekr tarafından

idris şekr — Sun, 21 Oct 2007 11:25:58 +0000

Gerçekten söylenecek fazla bir şey yok, düşüncelerim söylenmiş aklımdan geçenler okunmuş ama gerçekler kalbimiz ve beynimizin en uç noktasında olduğundan bir cümle de olsa söylemeden geçemeyeceğim; ne olursa olsun sevelim, kin gütmeyelim, goreceğiz ki en büyük miras bırakmış olacağız.

zeynep.. tarafından

zeynep.. — Fri, 28 Sep 2007 13:40:10 +0000

Bu soru öyle bir çekip aldı ki içine beni.. 25 yıl.. 25 içinde çok arkadaşım oldu, o kadar çoklardı ki.. Dost diyebileceğin biri var mıydı peki? İnanın yoktu.

Ben hayatım boyunca kimseye güvenemedim. İçini döken, derdini benle paylaşan o kadar çok arkadaşım vardı ve benim hakkımda bir elin parmağını geçmeyecek kadar az şey biliyorlardı.. Güzel dinlerim, güzel merhem olurum yaralarına aklımın ve yüreğimin gittiği yere kadar. Ama bir gün öyle bir noktaya geliyorsunuz ve tıkanıyorsunuz.. Artk dinlemek değil anlatmak istiyorsunuz, dökmek ne varsa içinizdeki tüm kopan fırtınaları..

Böyle biri var mı etrafında?

Gözümden anlamalı ne söyleyeceğimi diyorsunuz, bana yüreğiyle bakmalı diyorsunuz , sadece yüreğiyle.. Ve ben sırtımı döndüğümde onun orada olduğunu, düşeceğiniz anda onun tutabileceğini, gülerken değil yalnızca ağlarken de yanınızda olduğunu bildiğiniz biri bu. Bu bir melek değil, bu bir insan..

Ve ben en sonunda buldum o insanı, güvendim.. Bunu ne bir erkekte bulabildim, ne de bir arkadaşta.. Bu farklı bir şey hissetmekle alakalı.. 23 yıl sonra her ne kadar geçte olsa gerçekten dostum, kardeşim diyebileceğim 2 insan var.. Allaha şükürler olsun ki onlar gerçek :)

Onlardan önce mi ölürüm bilmiyorum ama onlar burada bu dünyadalar, umarım siz de onlarla bir gün bir yol üzerinde çarpışıverirsiniz.. Acıtmazlar emin olun ..