Ben Amsterdam eindhoven groningen alkmar roterdam den haag tilburg nedir bilmem
hiç gitmedim ama isimlerini arkadaşım sayesinde biliyorum her ülkede bence insanına göre kültür ve ahlak anlayışı mevcut bizim için illegal olan diğeri için legal olabilir, bize yanlış olan diğerine doğru olabileceği gibi.

AMA ASIL ÖNeMLİ OLAN TÜM ÜLKELER İÇİN GEÇERLİ:
ÖNCELİKLE DÜNYA İNSANI OLMAK

BİR KIZILDERİLİ ATASÖZÜNDE OLDUĞU GİBİ: DÜNYAYI TANRI YARATTI, AMA SINIRLARI İNSANLAR ÇİZDİ

Benim de çok sevdiğim ve yaşamak istediğim bir ülke Hollanda. Tabi bunda turist olarak gidip oraları bu şekilde tanınmanın da etkisi olduğunu düşünüyorum. Çünkü hepinizin de bildiği gibi Hollanda’da yaşayan yabancılar yukarıda bahsettiğiniz özgürlüklerden birçoğunu yaşayamıyor.

Son yapılan düzenlemelerle flemenkçe’den başka resmi dil konuşulması yasaklandı ve ülkedeki göçmenlere bazı kısıtlamalar getirildi. Bu pencereden bakıldığında; 1 haftalığına para harcamaya gitmiş bir turistle orada yaşayan bir yabancıya tanınan özgürlük biraz daha farklı olacaktır. Ayrıca bazı Avrupa ülkelerindeki bu özgürlük ve sosyal refah ortamının diğer kıtalardaki sömürgelerinin yoksulluğu ve mutsuzluğu üstüne kurulduğunu unutmayalım.

Sonuç olarak ülkemiz bir çok alanda bu ülkelerin gerisindedir. Bunu kabullenip Deniz’in de söylediği gibi bu işleyişi düzeltmeye önce kendimizden ve yakın çevremizden başlamalıyız.

Hayatını yurt dışında sürdürmeyi uzun yıllar düşünmüş biri olarak, bu ülkeden başka bir yerde rahat bir hayat sürmenin kolay olmadığını düşünüyorum. Çünkü gideceğiniz her yerde yabancı olacaksınız ve özgürlüğünüz kendi ülkenizden daha fazla olmayacak, bazı ülkelerde 2. hatta 3. sınıf vatandaş muamelesi gördüğümüz bir sır değil.

Bizi olduğumuz gibi kabullenip kucaklayacak tek yer burası. Kaçmak kurtuluş değil. Kalıp mücadele etmeliyiz. Kaçtığımız kendimiziz aslında. Bu topraklar bu insanlar biziz. Her ne kadar hayata farklı baksakta biziz. Cahilsek öğreneceğiz, bir şeyler biliyorsak eğiteceğiz, hep beraber görünürde değil özde özgürlüğün, hümanizmin yaşandığı uygar bir ülke olacağız.

Konuyu niye bu kadar dağıtıp bu noktaya getirdin derseniz son yıllarda gençlerimizin ülkenin içinde bulunduğu istikrarsız durumdan rahatsızlık duyup, bunu tedavisi olmayan bir kangren gibi görüp, başka ülkelerde yaşama isteğine kapılmaları beni üzüyor.

Master veya dil kursu bahanesiyle gittikleri yerlerde kalmak için çok zor şartlara göğüs geriyorlar. Sonuçta attıkları taşın ürküttükleri kurbağaya değmediğini görüp geri dönüyorlar. evet gittikleri yer rahat fakat kendi vatandaşına rahat.

Tüm bunları söylerken yurtdışını gezmenin görmenin insana farklı vizyonlar kazandırdığını da unutmamalı. Tabi ki de imkanlarımız doğrultusunda dünyanın çeşitli yerlerindeki medeniyetleri kültürleri tanımalı, buralardan değişik bakış açıları çıkartmalıyız. Zaten dünya insanı olduğumuz gün bu sıkıntıları aşmış olacağız.

Son olarak Amsterdam için bir iki kelime söylemek gerekirse; daha çok turist ve daha az Hollandalının olduğu, Hollanda hakkında sağlıklı bir fikir edinemeyeceğiniz, tüm bekar arkadaşların mutlaka görmesi gereken bir eğlence şehri. Amacınız Hollanda kültürünü, ekonomisini, insanını tanımak, bakış açısını yakalamaksa Roterdam’ı da görün derim…

Cetvelle çizilmiş sokaklarda yürüyünce kendimi daha medeni de hissetmiyorum. Öyle sokaklarda yaşamak isteseydim İstanbul’da degil başka bir şehirde yaşardım. Harika yapılanmaları olan şehirler var bu ülkede!! (görsel olarak bahsediyoruz ya!). Büyük şehirde yaşamayı tercih ettiysem, etnik çeşitliliği de kabul etmiş olmam gerekiyor!

Kısa bir zaman öncesine kadar hergün yüzlerce Avrupalı tanıdığım bir meslegim vardı.. Ve gerçekten medeniyetin görüntüyle açıklanacak kadar basit bir şey olmadığını gördüm. Hayır, o kadar yüzeysel degil!!

Ya da şöyle düşünelim.. Yer ismi vermek istemiyorum ama, İstanbul’a gelen yabancılardan kaç tanesi o meşhur bir mahallemize – olaylı olan hani – gitmiştir. Gitse bile eminim oraya yadırgayarak ya da yargıyla degil, şaşırtıcı tuhaf bir yer olarak bakacaktır… Belki yakaladığı bazı ayrıntılardan çok hoşlanacaktır. Ya da İstiklal’de yürürken ayağına dolanıp ona birşey satmaya çalışan küçük kızın, o kocaman masmavi gözlerine bakıp başını okşayarak, çıkarıp 20 dolar verecektir!!! O kıza senin baktığın gözlerle bakmıyor ki!!!

Bir de “biz kötüyüz onlar iyi” mantığını hiç anlayamıyorum. Düşünmeye başladığım günden beri duyarım, anlayamam. Bir kere, baştan şu “biz”i kaldıralım. “Ben kötüyüm, onlar iyi” olsa belki biraz daha kabul edilebilir olabilir. Bireyim ben, toplumun çekirdeğiyim. Eğer gözüme batan bir bozukluk varsa bunun sorumlusu önce “ben”im…

Yok ben özgür ve medeni bir bireyim; o çarpık çürük binaları diken, iki çift laf edemeyip derdini kavga dövüşle anlatan, kendini güç gösterisiyle, parasıyla ifade eden, oy kullanmayı siyasi bir davranış, hatta demokrasi sanan, yere tüküren, hayatında eline bir kitap almayıp bütün maaşını ayakkabısına ya da yeni telefonuna veren insanlar, benim akrabalarım, iş arkadaşlarım, çalışananım, ögrencim, okul arkadaşım, komşum.. Ama ben degilim!!! Ne mutlu bana… Kendimi kurtardım, bu sorumluluktan da yırttım.. Tek yaptığım bir işte çalışıp iyi görünüp, arada sosyal bir kaç aktiviteye katılmak.. Ne kadar da kolaymış medeni ve özgür olmak ya…

Anlamıyorum zaten, konu çok dallanacak artık ama bunu söylemeden yapamayacağım.. Kaç şehirde Cumhuriyet mitingleri yapıldı, milyonlarca insan… O dönemlerde pek çok şehire gitmiştim. Her evin balkonunda, penceresinde Türk Bayrağı dalgalanıyor… Herkeste bir çoşku, artık Cumhuriyeti sahiplenme vaktidir!!!

Oy kullanan her iki kişiden biri.. Oylar taşradan mı gelmiş hep, büyük şehirlerin oy dağılımına bakınca ters bir durum görüyorum ama ben? Ne yani o meydanlardaki insanlar reşit degiller miydi!! Liseliler mi doldurmuştu meydanları.. Çocuklar ailelerinden gizli mi asmıştı o bayrakları???

Özendiğim başka ülkeler, yaşamak istediğim başka şehirler, görmek istediğim başka insanlar varsa eğer, bunu sağlayan başka insanlar olmayacak… Ben yapacağım… Kibirimden ve bencilliğimden kurtulalacağım önce, cehaletimin farkına varacağım, tek derdim günümü kurtarmak olmayacak, çözüm yolum başka bir yerlere gitmek olmayacak!! Tüm sorumluluğu üzerime alıp, belki de kahramanlık yapacağım, olmaması gereken ne varsa tek başıma savaşacağım! Eminim mücadele için yola çıkarken, daha ilk adımda kendim gibi insanlarla karşılaşacağım..

Doğum mucizedir, yaşamak daha büyük mucizedir. Aileni ya da dünyanın neresinde dünyaya geleceğini seçemezsin… Ama bir kere dünyaya geldikten sonra, aileni de, yaşadığın yeri de, ülkeni de, hayatını da güzelleştirmek senin elinde..

Orada 10km uzaklıktaki işine insanlar 1.5-2 saatte gitmiyor. Abartmıyorum inanın, huzurun ve özgürlüğün kokusunu duyuyorsunuz bu şehirde. İnsanlar kurallara uymanın, bizim ülkemizdeki gibi bir erdem değil de, kendi rahatlıkları için koyulmuş olduğunun bilincindeler.

Tüm şehir 17.ci yüzyıl binalarıyla dolu. Onlarca kanal, binlerce olduğunu sandığım bisiklet gördüm. Evet 3 günde yüzünü hiç görmedim güneşin, ama o pozitif ve huzur dolu insanlar güneşsiz mutluluğu gösterdiler bana.

3 gün boyunca tek bir kavgaya, tek bir tartışmaya şahit olmadım. Yollar pırıl pırıl denecek kadar temiz. Maç saati dışında gece ve gündüz tüm saatlerimi tek başıma (maç grubumdan ayrılarak) geçirmeme rağmen bir an bile kendimi en küçük bir tehlikedeyim ya da buraya yalnız gitmeyeyim hissine kapılmadım.

Sanki burada Amsterdam propagandası yapıyormuşum gibi oldu ama ben aslında medeniyetin propagandasını yaptım farkında olmadan.

Arkadaşlar Kurtlar Vadisi dizisinin karekterlerini okulda, işyerinizde, semtinizde görmekten bıktıysanız, Amsterdam’a gidin. İnsanlar bizim sadece hayal ettiğimiz özgürlüğü, huzuru ve medeniyeti orada yaşıyolar. Çok özel çabalar da göstermeden yaşıyorlar bu güzellikleri. Anladığım kadarıyla, kurumlar doğru kurallar belirliyor, insanlar da bu kurallara uyuyor. Hepsi bu.

Umarım bir gün, bir Avrupalı da İstanbul’daki güzelliklerden bahsederken sadece Topkapı Sarayı, Kızkulesi, Sultanahmet Cami, Dolmabahçe Sarayı ve belly dance değil de, insanlarımızın medeniyetinden, hoşgörümüzden, kentimizin temizliğinden ve ahenkli yaşantımızdan bahseder. Umarım!…