Az sonra elinde bir tepsi içerisinde, yanına minik kurabiyeler iliştirdiği 2 fincan koyu kahveyle girdi odaya. Fincanlardan birine uzanıverdim, hemen atıldı “onu degil diğerini al. O şekersiz, üstelik tarçından nefret edersin, sana cevizliyi ayırdım…”

Nezaman söylemiştim ki tarçını sevmediğimi? Hatırlamıyorum bile. Ama o hiç unutmamış. Uzun zamandır biriktirdiklerimi anlatmış olmaktan aldığım keyifle evime dönerken düşündüm. Yine ben anlattım o dinledi, hiç sormadım bile “yeni işinden memnun musun?” diye. Hep dinler bu kız beni. Kendime kızarken hatırladım. “İyisin hoşsun da, şöyle karşılıklı bir kahve keyfi yapamıyorum seninle, ne diye sevmezsin kahve kızım ya” diye söylenmiştim birgün. “Uykumu kaçırıyor, uyuyamayınca ertesi gün kabus oluyor” demişti.

Bencil oluyoruz bazen. Hep anlatıyoruz da, dinlemeyi unutuyoruz. Hissedemiyoruz bazen karşımızdakini. Verdiği değeri bana hissettiren, hatta gözüme sokan arkadaşımı nasıl göremedim ben bu gece.. Yine kızdım kendime.

BENİM DE UYKUM KAÇTI, ağzımda cevizli kurabiye tadı..